Davy Pootjes (22) werkt sinds december aan zijn ultieme comeback in de internationale motorcross wereld.
Davy Pootjes (22) werkt sinds december aan zijn ultieme comeback in de internationale motorcross wereld. (Foto: )

'Wat erin zit, moet er echt nog uit!'

  Sport

Op z'n vierde reed Davy Pootjes zijn eerste crosswedstrijd. Het zei wel iets over de status van zijn talent toen de in Ammerzoden geboren en getogen motormuis als veertien-jarige Europees en Nederlands 85cc kampioen werd én als derde eindigde in de eindstand van het wereldkampioenschap. Dat alles leverde een vijfjarig contract op bij het Red Bull KTM Factory Racing fabrieksteam. De jaren daarna werden verpest door zware blessures. Vorig jaar leek die ellende aan hem voorbij te gaan. Leek; want helaas ging het weer mis. Hoe kan het dan dat Pootjes toch gelooft dat hij binnenkort kan laten zien dat hij kan vlammen in de MX2 top?

door Jetty Duister

 Ammerzoden  - Het is een prachtige zaterdag om in Nunspeet, waar de baan tegen een stoot regen kan, te gaan trainen. Tijd om de balans van 2019 op te maken en met ferme focus vooruit te blikken op het wedstrijdseizoen dat voor Pootjes nog moet beginnen.

Een vastloper
"Zonder de steun van mijn vriendin, ouders, schoonfamilie en de supportersvereniging had ik mijn motorfiets misschien wel aan de wilgen gehangen. Ja, dat is waar. De eerste helft van het vorige seizoen ging het goed. Terugkomend vanuit een blessure reed ik in Italië tijdens de vijfde GP naar een podiumplek. Bij het NK in Rhenen zat ik voorin toen de motor een vastloper kreeg. Bam! De motor blokkeert en ik sloeg over de kop. Hard geland, maar in eerste instantie leek het mee te vallen." Dat hij met een pijnlijke en vaak dikke enkel reed, negeerde hij eigenlijk. Onbewust ging Pootjes meer op armkracht rijden om mijn voet te ontzien. "Je lijf verkrampt dan en dat had als gevolg een peesontsteking. Toen ik daaraan geopereerd moest worden, is er alsnog een CT-scan gemaakt. Ik was er toch!" Wat bleek, Pootjes had twee maanden met een gebroken enkel gereden. Logisch dat de prestaties dan niet naar wens zijn. De breuk was 'netjes' maar het duurde toch meer dan drie maanden voordat de motorcrosser groen licht kreeg om langzaamaan de draad weer op te pakken.

De echte passie is terug
"In 2018 besloot ik na jaren ellende om nog één keer alles te geven. Als dat niet lukte zou ik stoppen. Vorig jaar heb ik echt met die gedachten rond gelopen. Ik was er eigenlijk klaar mee." Op aanbiedingen van teams heeft hij niet eens gereageerd. Diep in zijn achterhoofd bleef het wel knagen. "Je weet dat er nog iets zit dat eruit moet. Ik rij nu op een Kawasaki in de MX2-klasse voor het nieuwe F&H Racing Shop team, dat nauw verbonden is met F&H Kawasaki MX2 Racing." Die 'F' staat voor Fase. De familienaam van zijn vriendin en schoonfamilie. Zij wisten Pootjes ervan te overtuigen in zichzelf te geloven. Er werd een plan opgemaakt waarin het eerste doel was: de tijd nemen om fysiek volledig te herstellen en te werken aan mentale hardheid. "De lichamelijke en geestelijke vorm is stijgende. Ik voel me zelfs beter dan ooit. Het vreemde is dat ik jaren met pijn in mijn schouders wakker werd. Dat is nu over! Zes jaar lang wilde ik te graag, ook als het niet kon. Je team teleurstellen door op te geven was geen optie. Die broodnodige rust gunde ik mezelf niet." Nu verloopt de revalidatie anders. Omdat hij ouder en wijzer is? De dagen zijn gevuld met hardlopen en fietsen voor de conditie, zwemmen voor de souplesse, kracht- en mentale trainingen, de fysio en uiteraard het echte rijden op de baan. De echte passie is terug. Waar gaat dat Pootjes naar toe brengen?

Alleen de eerste plek telt
"Ik durf te stellen dat ik in één van de beste teams zit met dito motoren. Aan het Kawasaki-materiaal zal het niet liggen. Zij ontzorgen mij en ik moet zorgen dat ik honderd procent fit ben. De puzzel leek niet op te lossen en nu valt alles op z'n plek." Wekelijks bekijken ze alles en beslissen wat de volgende stap is. De racesnelheid zit er nog niet in. De GP van Valkenswaard kwam te vroeg. "Het gaat er niet om wanneer ik weer aan de start verschijn, maar hoe! En ik zeg het maar gelijk, als het zover is telt alleen de eerste plek." Het vertrouwen in elkaar is groot. Niet alleen binnen het team en de familie, ook de supportersclub is hem trouw gebleven. Bert en Maria van Dulmen wil hij daarom wel een keer extra noemen. Net als de masseur van Vitaal Dussen die de echte ontspanning en de positieve drijfveer letterlijk zal voelen. Wat zou het mooi zijn als het jonge natuurtalent van toen uiteindelijk voldaan met de armen in de lucht over de finish rijdt. Een teampresentatie en fotoshoot moet er nog komen, maar een podiumplaatje zou al mooi genoeg zijn.

Meer berichten