Column: Waardenburg

  Column

Door Johan Cahuzak

Met belangstelling lees ik de provisorische briefjes die in velden en op wegen verschijnen als Minoesje of Droes is weggelopen. En ik ben zo iemand die zich afvraagt hoe het met de vluchteling is. Zelfs maanden later als de briefjes verweerd over straat fladderen. Stiekem vind ik dat ik recht heb op het verhaal van de afloop. Ligt het mormel weer op de bank, of erger, in bed of is het zoeken in diepe droefenis gestaakt? Ik begrijp dat mensen alles aangrijpen om hun lief terug te vinden.

Wat mij meer verbaast, is dat mensen bij de Kerkstraat in Waardenburg een beschreven laken ophangen. Ergens eind maart vond iemand het kennelijk nodig de wereld te laten weten dat: 'Kerkstr trots. op zorg/hulppersoneel'.

Lief natuurlijk. Maar ook onbeholpen, qua interpunctie, maar zeker ook qua uitvoering. En zou echt de hele Kerkstraat achter dit initiatief staan? Is er overleg geweest over de tekst? En over de plaats waar het laken opgehangen moest worden? En over wie het laken zou leveren en is dat ook degene die zorg droeg voor verf en de kwast? Zou er iemand in het overleg geweest zijn die opstond met de woorden: "En ik hang het op." Of is er sprake van een lonely wolf?

Uiteraard ben ik het ondanks mijn bezwaren tegen de uitvoering, met de strekking van de tekst eens. Maar dat het doek er dan half juni in zwaar deplorabele staat nog steeds hangt, zegt mij heel veel. 'Voorbijganger niet trots. Op Kerkstr.'

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden