Column: Crisismanagement

  Column

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Heeft u wel eens vliegvertraging ondervonden toen u met een vliegtuig naar een bepaalde bestemming wilde en het toestel op de grond panne had? Ze laten u dan weten dat het maar een paar uur gaat duren en dat herhaalt zich enkele keren totdat er toegegeven wordt dat er pas de volgende dag gevlogen wordt. Die tactiek wordt volgens mij met opzet toegepast om u niet gelijk in het begin uit uw dak te laten gaan. Crisismanagement heet dat in vaktermen. Net zoals het crisismanagement rond het coronavirus. Er wordt van officiële zijde soms gesproken over versoepeling van de restricties om u het licht aan het einde van de tunnel te laten zien.

Tegelijkertijd krijgen we er voor de meeste onderdelen van de maatschappij weer een paar weken bij. De bevolking begint zich desondanks te roeren. Ik leef alweer in week tien van het coronahuisarrest in Michigan en ik moet toegeven: het begint aardig te knellen. Dat is volgens mij een menselijke eigenschap die iedereen nu begint te voelen. De Amerikaanse overheid heeft een terugkeerstrategie ontworpen die niet veel afwijkt van die in Nederland. Vooruitlopend daarop worden de burgers steeds gemakzuchtiger met de opgelegde regels. Met een uitzondering; buitenshuis dragen steeds meer mensen mondkapjes.

Ik was deze week in een supermarkt en als blikken konden doden was ik op mijn rug gegaan. Ik was de enige zonder mondkapje en betrapte me er op dat een schaamtegevoel via mijn rug naar mijn hoofd steeg. Toen ik eenmaal thuis was zakte het gelukkig weer. De gemakzucht wordt ook door de overheid in de hand gewerkt. Met een president als Trump heb je geen opruiers nodig.

Trump lijkt, naast het plaatsen van domme opmerkingen, alleen maar bezorgd over de economie die hem in november een tweede verkiezing op had moeten leveren. Met een inzakkende economie zoals nu het geval lijkt wordt dat nog lastig voor hem. Vooral als hij doorgaat met het bagatelliseren van het menselijke aspect, de tienduizenden doden. Ondertussen spannen kapperszaken rechtszaken aan tegen de overheid, ze willen hun klanten bedienen en als het even kan niet failliet gaan. Allemaal te begrijpen, ik loop er inmiddels ook met een kop vol haar bij als ware ik Albert Einstein. Echter, mijn leven en dat van anderen weegt toch iets zwaarder dan een schaar in je kuif.

In de Bommelerwaard is echter meer aan de hand. De (Kerk)Drielse kermis is afgelast. Deze kermis die kan wedijveren met sommige stedelijke zomerkermissen wordt al sinds mensenheugenis gehouden op de tweede zondag van juli plus de voorafgaande zaterdag en de opvolgende maandag en dinsdag. De mooiste kermis van de regio is een coronaslachtoffer. Er wordt wel een handtekeningenactie gehouden om het evenement in het najaar alsnog te houden, maar die kans lijkt praktisch gezien klein. Veel trouwe kermisklanten kijken op hun neus, net als de exploitanten. Maar ook zij zullen toch zeker wel beseffen dat bij het doorgaan van de kermis het besmettingsgevaar weer de kop op steekt? Hoeveel doden is de Drielse kermis waard? Drie, tien, vijftig? U mag het zeggen als u de verantwoording voor het crisismanagement heeft. Zeker weten dat u dan de zomer zonder het reuzenrad doorkomt.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden