Column: Mata epa

  Column

Door Jules Leerintveld

Het leuke van reizen? Voor de een is het je onderdompelen in andere culturen. Voor een ander is dat het vastleggen van de hele reis met een video. Voor sommigen is dat het kunnen delen van het aantal dagelijkse vakantieselfies met het thuisfront. Weer een ander zweert bij een all-in-resort waar je jezelf onbeperkt te buiten kunt gaan aan eten en drinken. Een enkeling zegt dat een leuke camping, aangenaam weer en een paar goede boeken al voldoende zijn voor het ultieme vakantiegevoel. Zoveel mensen, zoveel hartenwensen.

Voor mijzelf is het leukste van reizen het weer thuiskomen. Dat klinkt paradoxaal voor iemand die al dertig jaar meestal buiten Europa reist. Waarom zou je dan immers nog op reis gaan? Simpel, reizen is je thuis voelen daar waar je bent. Of dat nou in de savanne in Afrika is, het schitterende Baikalmeer of de metropool Buenos Aires is, ik wil me waar dan ook zo snel mogelijk thuis voelen. Maar als de reis ten einde loopt en ik terugvlieg naar onze groene polderdelta, worden de eerste herinneringen geboren. Eenmaal thuis geniet ik nog maanden na van een prachtige reis.

Lang geleden reisde ik door het oude Ceylon, in 1972 herdoopt in het veel exotischer klinkende Sri Lanka. Op de zuidelijkste punt van dat heerlijke eiland ligt de havenstad Galle. Tijdens onze Gouden Eeuw had ook de VOC hier een nederzetting. Voor de kust van Galle leden sommige schepen schipbreuk. De inheemse bevolking maakt daar handig gebruikt van. Ze kopiëren Hollandse guldens uit de 17e eeuw en stoppen die dan een paar maanden in het zoutige zand voor de kust, waardoor het een perfectie imitatie van een eeuwenoude munt wordt. Vervolgens proberen ze die te slijten aan nietsvermoedende Nederlandse toeristen.

Na een bezoek aan de Nederlands Hervormde Kerk in Galle, waar ook een kerkhof is met allemaal Nederlandse graven uit die tijd, komt een gast van een jaar of 16 op me af en begint enthousiast de hele riedel te vertellen over de VOC, de schipbreuken en de ‘guilders’ die hij gevonden heeft: “Mister you buy from me one guilder for ten dollar, you easy can sell in Holland for fifty dollar. How many guilders do you want?”

Wat hij niet wist, was dat ik van deze handige truc op de hoogte was. Tijdens de reis door Sri Lanka had ik gevraagd hoe je op een nette manier kunt zeggen: "Ik hoef het niet, ik wil het niet en nou opzouten." Nadat ik vol aandacht naar zijn verhaal had geluisterd zei ik tegen hem: "Mata epa." Hij boog zijn hoofd naar me toe en keek me heel indringend aan. Op slag veranderde zijn jongensstem in een zware mannenstem toen hij zei: "Mister, where the hell did you learn this?"

Heel graag zou ik nu tegen het coronavirus willen zeggen: "Mata epa."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden