Ego-oorlog

  Column

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Toen ik nog een stuk jonger was, had ik een periode waarin ik me niet altijd even lekker voelde. Ik had stress zoals men dat uiteindelijk definieert. Dus maar naar de huisarts voor een consult. Ik had te hoge bloeddruk en de dokter vroeg me of ik koffie dronk. “Ja”, was het antwoord. “Hoeveel dan?”, was de volgende vraag. “Oh, ik denk acht tot tien koppen.” “Acht tot tien koppen? Per dag?” “Nee”, zei ik quasi-onnozel, “voor 's middags twaalf uur.” De huisarts sloeg bijna achterover en vroeg zich hardop af waarom ik nog niet geëxplodeerd was.

Ik legde hem uit dat ik in de Maasdrielse gemeenteraad zat en dat ik wel aan explosies gewend was. Dat was in de raad van Oud-Maasdriel. Ik vormde daarin samen met Ko Hooijmans de VVD-fractie en we zaten in de oppositie. ‘Bikkelen’ noemden we dat, omdat we hard moesten knokken voor weinig resultaat. Dat ging er soms stevig aan toe en toch bleef de sfeer altijd goed, in ieder geval was die niet vijandig. De geschiedenis van de Maasdrielse raad na de herindeling van 1999 was er echter een van strijd, vijandigheden en het laten rollen van koppen. Na de komst van burgemeester Van Kooten trad een rustige periode aan waarin men zelfs succesvolle pogingen ondernam om samen te werken. Echter sinds de laatste raadsverkiezingen van 2018 gaat het weer fout, ondanks alle beloften.

Was het eerst een smeulend vuurtje, nu lijkt er opnieuw oorlog in zicht. Enkele maanden geleden raakten de politieke gemoederen danig verhit toen de integriteit van wethouder Peter de Vries (CDA) in twijfel getrokken werd. Onlangs vergaderde de raad achter coronaschotten doch dat kon niet verhinderen dat, met wethouder De Vries opnieuw in de hoofdrol, de vlam in de pan sloeg. De Vries kon niet uitstaan dat hem over een bepaald onderwerp zoveel vragen gesteld werden en raakte oververhit. Vervolgens gebeurde hetzelfde met de raadsleden. Een en ander liep zodanig uit de hand dat de burgemeester verzuchtte: “Ik ben hier klaar mee”, en de vergadering vroegtijdig sloot.

Peter de Vries staat graag bekend als een ‘straight shooter’, een persoon die geen blad voor zijn mond neemt en het liefst enigszins boute uitspraken bezigt. Als wethouder kan dat een groot risico opleveren omdat niet alles in een boute uitspraak is te vervatten. Als je dan daarnaast ook nog een kort lontje hebt of je snel op je pik getrapt voelt, zijn de rapen snel gaar. Dat er veel vragen op hem afgevuurd werden was overigens het gevolg van het ontbreken van een voorbereidende commissievergadering die daar eigenlijk voor bestemd is. De oppositie had dan ook weinig keus. Er doemt weer oorlog in de raad op en dat is natuurlijk nooit de schuld van slechts een enkel persoon.

Het optreden van De Vries legt dan ook een sluimerend conflict bloot dat moeilijk te bezweren is. Als wethouder hoort hij echter geduld te betrachten en zowel ten dienste te staan van de oppositiepartijen als van de coalitie. Alleen dan werkt de democratie die allen daar in de raadszaal neergezet heeft. Daarvoor dienen persoonlijke ego’s te wijken, want de kiezer wil geen oorlog, die wil dat er gewerkt wordt. Mocht daarbij de bloeddruk te ver oplopen dan is er altijd nog cafeïnevrije koffie. Dat heeft mij destijds ook geholpen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden