Column: Raad van Elf

  Column

Door Johan Cahuzak

Het wordt tijd dat ik ook eens wat mensen ga bedanken voor hun tomeloze inzet tijdens de coronacrisis. Ik heb nog geen vlag uitgehangen, geen Wilhelmus gezongen, niet geapplaudisseerd, geen plaatje aangevraagd op NPO radio3 en ook geen geld overgemaakt. Slechts een beertje voor mijn raam, dat is schamel. Ik draag deze column dan ook op aan de mensen uit onze samenleving die mogelijk vergeten worden door het grote publiek.

Ik denk aan prinses Irene. Al jaren leeft ze sober om zo het grote voorbeeld te zijn van een Nieuw Leven op de Nieuwe Aarde. Chapeau mevrouw.

Sinds ik op de landelijke radio de emotionele reclameboodschappen hoor van bouwvakkers, isolatiemensen, boeren en vrachtwagenchauffeurs begrijp ik dat deze mensen het algemeen belang voor ogen hebben. Hulde!

Dan de bankdirecteuren. Ik wou dat ik een vette lening had. En dat ik de afbetaling dan uit kon stellen en gewoon later toch weer terug betalen. Maar helaas, dat genoegen is mij niet vergund maar wat een inzet, wat een filantropie. Hartelijk dank.

Een woord van dank ook aan de mensen die mij laten zien dat ik zo veel kan leren van deze crisis. Dat meditatie en reflectie mij doen inzien dat ik op de verkeerde weg was. Geweldig.

Tenslotte de gemeenteraad van Maasdriel die met de minimaal vereiste elf leden midden april dapper bijeenkwam. En wat een heerlijk lef om dan gewoon weer lekker ruzie te maken. Deze Raad van Elf leerde mij wat ik werkelijk miste. Het gewone leven.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden