Column: Het kan verkeren

  Column

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Het is haast niet te geloven, maar deze week leven we in Michigan alweer in de zesde week van de nationale ophokplicht. Dit keer niet voor gevogelte vanwege de vogelgriep, maar voor de homo sapiens in verband met het coronavirus. Het virus grijpt ongenadig om zich heen en iedereen kent wel iemand die er ziek van is of er aan is overleden. Of u kent wel iemand die een slachtoffer kent. Tijdens het onvrijwillig geaccepteerde huisarrest leren we dat een en ander met de nodige stress gepaard gaat. Stress om de kids die bezig gehouden moeten worden of stress vanwege de krimpende financiën.

Toch geeft het voor sommige mensen ook een rustgevend gevoel. Niet langer kijkt de baas over uw schouders en u hoeft niet elke dag de file in. De legpuzzels en bordspelen zijn in de meeste online speelgoedwinkels uitverkocht hetgeen aangeeft dat er weer rond de tafel gezeten wordt in gezinsverband en dan niet alleen om te eten. Het lijkt wel of we terug zijn in de jaren vijftig en de spruitjeslucht. Nu vind ik spruitjes erg lekker, dus dat zou voor mij geen straf zijn en daar komt bij dat ze dat begrip in Amerika niet kennen. De spruitjes zijn hier trouwens een stuk minder te pruimen. Al die voordelen voor het gezinsleven gaan natuurlijk wel ten koste van het uitgebreidere sociale leven dat u gewend bent. De bezoekjes aan familie en vrienden en de borrel na de voetbalwedstrijd, om maar een paar voorbeelden te noemen. Alles echter om maar niet besmet te raken met het risico dat u gaat hemelen.

En boven dit alles verheft zich in deze moeilijke tijd de nieuwe Vader des Vaderlands, Mark Rutte, de minister-president. Door zijn leidinggevende en bemoedigende rol in de bestrijding van het virus staat hij momenteel aan de top van zijn populariteit met zeventig procent van de Nederlanders achter hem. Het zij hem gegund, ik heb daar niks op tegen.

Ik heb me echter wel enigszins gestoord aan zijn uitspraak dat wanneer we deze crisis achter ons hebben, de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik heb echter nergens kunnen lezen of horen wat hij daar precies mee bedoelt. Misschien mogen we dat zelf invullen. Dat zou wel prettig zijn. Dan komt er wat mij betreft geen knuffel-, kus- en handdrukpolitie zodat we die activiteiten gewoon door kunnen zetten. Geen verandering dus.

Wat ik wel zou veranderen is dat de overheid er voortaan voor zorgt dat zij genoeg medische apparatuur in huis heeft om nieuwe noodgevallen als die we nu mee maken meteen het hoofd te kunnen bieden. Dat zij voldoende noodplannen op de plank heeft liggen zodat niet alles op het laatste nippertje bedacht hoeft te worden. Dat scheelt een slok op een borrel wat betreft het menselijk leed dat niet geleden hoeft te worden. Wat waarschijnlijk wel verandert zonder dat we daar iets aan hoeven te doen is dat we nu beseffen hoe goed en veilig we het hadden voor de uitbraak van de pandemie. Toen schommelde de populariteit van Rutte echter rond de twintig procent. Het kan verkeren.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden