Engelen

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Als we aan engelen denken, dan denken we vooral aan hemelse religieuze wezens die in zoveel oude schilderijen geportretteerd zijn. Ze zijn onderdeel van een korps van geestelijke helpers van God en komen voor in het christendom, islam en het jodendom. Ze treden volgens de bijbel vanuit de hemel op als beschermers van de mens op aarde en als boodschappers van God. Om al die mensen te kunnen beschermen zijn er duizenden engelen, maar de bekendste zijn toch wel de vijftien aartsengelen waarvan Michael, Gabriel, Uriel en Rafael het meest in het oog springen. Ieder mens heeft volgens de genoemde religies een of meerdere beschermengelen, ook wel engelbewaarders genoemd, die hun best doen om u als mens te behoeden voor onheil. Zij rapporteren rechtstreeks aan God, ook over wat u allemaal fout doet.

Engelen worden vaak geportretteerd als menselijk uitziende wezens met vleugels op hun rug hetgeen het vliegen van de hemel naar de aarde vergemakkelijkt. Toch zijn er ook beschrijvingen van engelen die in een normale menselijke gedaante aan de mens zouden zijn verschenen. Het valt in de tegenwoordige seculiere maatschappij niet mee om nog mensen te vinden die in God of in engelen geloven. Dat terwijl we het wel vaak aan onze engelbewaarders toeschrijven wanneer we bijvoorbeeld ten nauwe nood aan een ongeval ontsnappen. We zien dan in onze verbeelding hoe een gevleugelde figuur, die achter ons staat de beschermende armen om ons heen slaat en ons als zodanig beschermt tegen onheil.

Ik weet niet of ik in engelen geloof. Er zijn zoveel dingen die we niet uit kunnen leggen en die soms ‘te ver gaan’ dat je het niet allemaal kunt bijhouden, laat staan geloven. Toch krab ik ook wel eens achter mijn oren naar aanleiding van sommige ervaringen of gebeurtenissen. Zo zat ik onlangs al vroeg in een echte Amerikaanse ‘diner’ voor een calorierijk ontbijt. Zo’n typische Amerikaanse vetpot bestaande uit eieren, gebakken aardappels, ham, worstjes en geroosterd brood.

Omdat de ziekte van Parkinson op dat moment mijn handen deed beven was het een stevige opgave om het voedsel zonder knoeien in mijn mond te krijgen. Ook duurt het dan vele malen langer eer ik uitgegeten ben. Plotseling verscheen er een man van middelbare leeftijd aan mijn tafel. “You are not alone”, je bent niet de enige, zei hij wel drie of vier keer. “Ik weet hoe het voelt en je bent niet de enige. Laat dat een troost zijn”, voegde hij er nogmaals aan toe. Ik was te verbaasd en te zeer bezig met de worsteling van het eten dat ik niet op tijd kon reageren. Hij verdween net zo snel in de drukte van het restaurantje als dat hij verschenen was.

Toen het tijd werd om af te rekenen vroeg ik de serveerster hoe groot de schade was die ik moest betalen. “Niets”, was haar antwoord. “De heer die u zojuist aansprak heeft uw rekening betaald.” Ik viel bijna van mijn stoel van verbazing. Hier leek een ware engel aan het werk die een belangrijke boodschap over had te brengen, maar dan wel een engel zonder vleugels. Of ik na dit voorval ineens wel in engelen geloof? Ik weet het eerlijk gezegd nog steeds niet maar ik neem de gebrachte boodschap wel serieus.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden