Dokter Peyo

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Veel mensen zijn echte dierenvrienden. Van een hond tot een kat en van een hamster tot een parkiet, het maakt vaak niet uit voor de echte liefhebbers. Andersom werkt dat trouwens net zo. Er zit echter verschil in. Ik weet zeker dat u, hoezeer u ook uw stinkende best doet, van een tamme muis minder liefde zult ontvangen dan van uw trouwe viervoeter, de hond.

Honden worden overigens vaker dan ieder ander dier gebruikt als therapiedier. Er zijn honden die getraind worden om stress bij het baasje weg te nemen. Ook kunnen sommige speciaal daarvoor getrainde honden aan voelen komen wanneer het baasje een toeval dreigt te krijgen en kan deze alarm slaan of hem of haar naar een veilige plek loodsen. En dan is er natuurlijk altijd nog de blindengeleidehond die we allemaal wel kennen. Van een hond verwachten we dat deze op zijn honds therapie kan verlenen maar wat te denken van een paard?

Het mag voor u een verrassing zijn maar in het Franse Calais gebeurt het. Daar brengt het voormalige dressuurpaard Peyo zijn tijd in een ziekenhuis door met het bieden van troost en steun aan stervende kankerpatiënten. Een aangrijpende foto van het dier terwijl het troost biedt aan de vierentwintigjarige stervende Marion en haar zoontje was genomineerd voor de World Press Photo wedstrijd die de beste journalistieke foto’s van het jaar bekroont. “Dokter Peyo”, zoals het paard genoemd wordt kwam elke dag bij Marion langs. De vrouw is niet de enige patiënt die door Peyo getroost wordt. In totaal gaat hij bij een twintigtal mensen langs in het ziekenhuis, waar hij ingezet wordt als therapiedier. “Paarden blijken in het bijzonder goed te zijn voor palliatieve zorg, omdat ze uitzonderlijk goed afgestemd zijn op hun omgeving”, aldus World Press Photo. Peyo blijkt zelfs zo’n weldadig effect te hebben, dat patiënten soms minder medicatie nodig hebben en daardoor op een vrediger manier kunnen sterven.

Peyo kiest zelf welke patiënten hij wil troosten door met zijn trainer door de gangen van het ziekenhuis te gaan en te stoppen en zijn been op te heffen voor de deur waar hij naar binnen wil gaan. Hij lijkt daarbij op een opmerkelijke manier in staat te zijn om te detecteren wie een tumor of kanker heeft.

Peyo blijft vaak tot het einde. Zo hield hij op zeker moment twee uur lang een stervende vrouw gezelschap, vertelt zijn trainer. “Ik vergezel hem gewoon, maar ik laat hem zelf beslissen wat hij wil doen. Dat bepaalt hij helemaal zelf. Sinds 2016 hebben we ongeveer duizend mensen steun geboden tot hun laatste ademtocht.”

In het algemeen hoor ik dergelijke verhalen met de nodige scepsis aan. In dit geval vooral de bewering dat het paard Peyo weet welke patiënten zijn hulp nodig hebben. Er van uit gaande dat het klopt kun je echter alleen bescheidenheid betrachten, want de mens kan immers niet alles verklaren. Ook niet wat er in het hoofd van een dier omgaat.

Het doet me denken aan het spreekwoord: Denken moet je aan een paard over laten, die heeft een groter hoofd. Per slot van rekening mag je een gegeven paard niet in de bek kijken!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden