Bekeringsvoer

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Het werk van een schrijver vindt meestal in eenzaamheid plaats. Immers, om je te kunnen concentreren heb je rust nodig, geen gekakel van anderen of afleidingen die niets met het onderwerp van het schrijfsel te maken hebben. Op dit moment ben ik druk met het schrijven van een nieuwe oorlogsroman, ik werk aan een boek over mijn ervaringen met de ziekte van parkinson en natuurlijk en ook met veel plezier aan deze wekelijkse column. Daarmee kan ik mij zo druk maken als ik zelf wil.

Om echter niet totaal te vereenzamen terwijl ik dat doe, werk ik niet alleen thuis maar ook in een koffiehuis dat toevallig verbonden is aan een vrij conservatieve christelijke kerk. Dat staat garant voor een aantal interessante ontmoetingen met leiders en vrijwilligers van die kerk. Zij verkopen namelijk niet alleen heerlijke koffie maar ook hun geloof. Het koffiehuis trekt allerlei bezoekers. Behalve dat er voor de kerkleden openbare bijbelstudies gehouden worden zitten er elke dag (behalve op zondag) studenten en professoren van de universiteit, ‘gewone’ bezoekers, een enkele keer een dakloze en dan figuren zoals ik. 

Zij zijn allemaal potentieel bekeringsvoer voor de kerkvertegenwoordigers en dat heb ik ondervonden. Nadat ik een paar keer te gast was geweest, koffie besteld had en er een paar uur achter mijn computer had door gebracht werd er geïnteresseerd naar mijn naam geïnformeerd en in no-time wisten al de vrijwilligers hoe ik heet. Toen ik een van hen complimenteerde met de kwaliteit van de koffie kreeg ik van hem een reactie die meer op een preek vol bijbelteksten leek dan een dankbetuiging. En zo werd elke vraag beantwoord met een christelijk verhaal dat klonk als een klok dat er duidelijk op gericht leek om mij te bekeren. Vooral een zekere John leek mij als doelwit uitgezocht te hebben. Ik schat John in als een jongeling van ‘voor in de twintig’ die als een volleerd predikant trachtte om mij het katholieke schip te doen verlaten.

Dat zat hem echter niet glad. Het was zelfs zo dat zijn bekeringsspeeches mij tegen begonnen te staan. Hij moet dat aan mij gemerkt hebben, want op een bepaald moment staakte hij de pogingen om mij te hervormen. Toen hij me vroeg wat ik zoal aan schrijfsels produceer en ik hem dat uitgebreid uitlegde openbaarde hij nu eens niet de blijde boodschap van Jezus Christus maar die van hemzelf.

Hij bleek erg in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog geïnteresseerd te zijn, maar wist niet goed waar hij met lezen moest beginnen. Laat ik nou toevallig juist de meest beroemde biografie van Hitler uitgelezen hebben. Dat lijvige boekwerk, geschreven door de Britse historicus Ian Kershaw, is het summum van informatie over de persoon van de dictator en het verloop van de oorlog. Het kan opgevat worden als de ‘bijbel’ van de Tweede Wereldoorlog, omdat alle belangrijke beslissingen die tijdens die oorlog genomen zijn er in uitvergroot worden, meestal vanuit de positie van Hitler. John leek erg geïnteresseerd en de volgende dag meldde hij mij dat hij het boek besteld had. Dit alles speelde zich een paar maanden geleden af en tot op de dag van vandaag ben ik naar mijn gevoel geen doelwit, geen missie meer. Waar de biografie van Adolf Hitler al niet goed voor is.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden