Cremeer mij maar... | Al het nieuws uit Maasdriel


Cremeer mij maar...

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Ik ben al mijn hele leven gefascineerd geweest door begrafenisrituelen. Het katholieke geloof waarin ik ben opgegroeid kent veel van die rituelen, alhoewel er al een groot aantal ervan zijn ‘uitgestorven’.

Zo werden in vroegere tijden strobalen langs de straten gelegd vanaf het sterfhuis naar de kerk. Dit om boze geesten op afstand te houden. In de kerk werd gebeden voor de ‘eeuwige rust’. Hier moet de ‘ziel’ van de overledene bedoeld zijn, want in Nederland kent het stoffelijke overschot maar een beperkte rust. Als men stopt met het betalen van grafrechten wordt de overledene opgegraven en in een massagraf gekukeld of wordt van de zerk ontdaan en krijgt iemand anders in de schoot geworpen. In Nederland is de grafrust minimaal tien jaar, maar soms is dat nog niet voldoende en wordt de familie verplicht om bij te betalen.

In zuidelijke culturen wordt men bovengronds bijgezet en wordt er na een paar jaar al gekeken of de resten verwijderd kunnen worden. Die worden dan aan de familie teruggegeven. Ik heb in Amerika al enkele begrafenissen meegemaakt en deze zijn allemaal verschillend. Eén ervan zal ik nooit vergeten. Het graf werd voor de ogen van de nabestaanden gedolven en terwijl de kist langzaam met behulp van een kraan in de grond verdween stond de broodmagere en lijkbleke begrafenisondernemer in een lange zwarte lederen jas naast de lijkauto het schouwspel gade te slaan. Dit als ware het een scene uit The Night Of The Living Dead. Een ding moet ik de Amerikanen meegeven. Grafrust is grafrust. Men koopt een graf en dat is voor de eeuwigheid. Dus geen gerommel en gegraaf meer. Het is daarom dat je in grote binnensteden in dat land soms tussen de wolkenkrabbers plotseling een kerkhof ziet opduiken. Eer aan de doden en hun dodenakker.

Dat het in Nederland inderdaad anders is bewijst de gemeente Waalwijk weer eens. Een moeder treurt daar om de aanstaande ruiming van het graf van haar zesjarig zoontje dat in 1989 in Sprang-Capelle werd begraven. Na tien jaar kan de gemeente daar tot ruiming overgaan en geeft men de familie de kans om een herbegrafenis te regelen. Daar heeft de moeder echter de middelen niet voor en ziet binnenkort de steen met de naam van haar aan kanker overleden zoontje verdwijnen.

In Rossum was de gemeente Maasdriel van plan hetzelfde te doen. Daar stak echter een burgerinitiatief een stokje voor en het kerkhof aan de Burgemeester van Randwijckstraat wordt nu gerestaureerd en bewaard.

Hoe anders ging het elders in de gemeente. Een grote plat liggende grafzerk die mijn oud-oom en twee oud-tantes herdacht, werd enkele jaren geleden verwijderd nadat er geen grafrechten meer werden betaald. Onlangs dook deze zelfde steen op als tafelblad in een vakantiewoning in het dorp Beesd, met de namen er nog op... U kunt er zo u wilt om lachen, maar het is bizar en verre van gepast dat er zo met onze overledenen wordt omgesprongen. Cremeer mij maar. Dan is het hooguit een keer schudden en omkeren die urn en het leed is geleden. Dan heb ik verder lak aan alle andere begrafenisrituelen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden