Coronaschaatsen | Al het nieuws uit Maasdriel


Coronaschaatsen

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

In de stad waar ik woon heb ik verschillende vrienden, waaronder enkele Nederlanders. Dat betekent vaak op bezoek gaan en koffie met een koekje. Twee daarvan is het stel Daan en Paula. Paula is half in de zestig, Daan is vijfenzeventig. We buurten over dingen die in Amerika passeren maar uiteraard ook over Nederland. Wanneer de sneeuw Michigan bedekt en Koning Winter zijn bevroren baard laat zien gaan de gesprekken vaak over de Friese ‘Tocht der Tochten’; jawel, de elfstedentocht. Paula en Daan zijn namelijk nog steeds lid van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden. Dit terwijl zij fysiek niet langer in staat zijn om de tocht uit te rijden wanneer deze nu georganiseerd zou worden. Daar laten zij zich echter niet door ontmoedigen, want in de winter warmen zij zich met de gedachte dat het in principe mogelijk is om weer mee te doen en aan de herinnering aan die ene keer dat dat ook gebeurd is.

Denken aan de elfstedentocht heeft iets magisch. Zoiets als Sinterklaasavond, maar dan in de kou met koek en zopie. Misschien komt dat wel omdat de kansen voor het houden van de tocht over het algemeen niet zo groot zijn. Tussen 1909 en 1963 werd de tocht gemiddeld een keer per viereneenhalf jaar gereden en tussen 1963 en nu gemiddeld maar een keer in achteneenhalf jaar. Dat zorgt er voor dat de winnaars bijna als heiligen vereerd worden. Toegegeven; ook ik kruip als sportleek graag met een mok warme chocolademelk voor de televisie om de kouwkleumen ijs te zien schrapen, tweehonderd kilometer lang maar liefst.

Dit jaar is het echter anders. Door de coronamaatregelen zijn evenementen niet mogelijk omdat vooral de afstandsregel tussen mensen onmogelijk te handhaven is. Er komen immers tienduizenden fans op af en dan zijn er nog de deelnemers die vaak op een kluitje schaatsen. De parlementsverkiezingen komen er echter aan en dan wordt onder druk ineens alles vloeibaar. Enkele Haagse politici zouden het ‘niet eerlijk’ vinden als de tocht niet door gaat. De voorzitter van de elfstedenvereniging heeft namelijk al aangegeven dat onder de huidige coronaregels er geen tocht gaat komen en hij gaat er dan ook van uit dat die beslissing definitief is.

Het ‘niet eerlijk’ vinden van die beslissing is als het rijden van een rare schaats. Wat voor een argument zou je gebruiken om het wel door te laten gaan? Dat het ‘jammer’ is als het niet het geval is? Natuurlijk is dat jammer, maar het is ook jammer dat er bedrijven failliet gaan als gevolg van de coronaregels. Dat de horeca hevig bloedt onder de coronaregels. Dat ouderen in verzorgingshuizen geen bezoek van familie of vrienden mogen ontvangen als gevolg van de coronaregels en dat jongeren al een jaar lang verstoken zijn van hun normale sociale contacten.

Dat is allemaal ‘jammer’ en een uitzondering maken voor de elfstedentocht zal aan een kant gejuich opleveren en aan de andere kant maatschappelijke onrust en burgerlijke ongehoorzaamheid omdat er met verschillende maten gemeten wordt en daar hebben we inmiddels al een voorproefje van gehad. Nee, de elfstedentocht zal moeten wachten op een winter zonder corona. Tot die tijd is het beter om geen scheve schaats te rijden.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden