Gekaapt door de politiek | Al het nieuws uit Maasdriel


Gekaapt door de politiek

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Honderd jaar mogen worden is werkelijk een voorrecht. Onlangs stierven twee tantes van me die beiden dit jaar honderd zouden zijn geworden. De meeste honderdjarigen zijn zwak en staan op het randje van de dood, zo denken althans de meeste mensen. Natuurlijk, als je honderd bent heb je het overgrote deel van het leven erop zitten. Dat kun je met een gerust hart aannemen.

Toch gaan er steeds meer mensen die leeftijd bereiken. Negentig of ouder worden is immers al lang geen uitzondering meer. Voor de mensen die vinden dat ouderen van die leeftijd alleen maar een last zijn voor de maatschappij vanwege de vele gezondheidsproblemen die ouder worden met zich meebrengt, schrijf ik dit stukje. Ook voor degenen die denken dat onze ouden van dagen geen bijdrage meer aan de maatschappij kunnen leveren is deze column bedoeld.

Daarvoor gaan we naar Engeland, naar Captain Tom Moore. Deze honderdjarige overleed op 2 februari en het hele land was in de rouw. Tom Moore was namelijk niet alleen een gewaardeerd en onderscheiden oorlogsveteraan bij onze westerburen. Hij diende in de Tweede Wereldoorlog en in 1946 in Brits Indië, Nederlands Indië en Birma. Hij werd afgelopen jaar echter vooral bekend door zijn sponsoractie om geld op te halen voor de N.H.S., een Engelse gezondheidsorganisatie. Dit ter ondersteuning van het gevecht tegen het coronavirus. Moore zocht sponsors voor een bijzondere prestatie. Hij liep achter zijn rollator rondjes in zijn achtertuin.

Aanvankelijk was het zijn bedoeling om duizend Britse ponden op te halen maar het werden er bijna drieëndertigmiljoen! Dat was uiteraard ongekend. Het Verenigd Koninkrijk viel als een blok voor de optimistische oude kerel die een lichtpuntje werd in een verder schijnbaar donkere coronawereld. Op zijn honderdste verjaardag ontving Moore maar liefst tweehonderdvijftigduizend kaarten, miljoenen emails en meer dan tienduizend cadeau’s. Hem viel daarnaast het ultieme Britse eerbewijs ten deel: hij werd door de queen tot ridder geslagen.

Helaas kon al dat eerbetoon en de internationale aandacht hem ook niet hier houden, want hij overleed vorige week, ironisch genoeg, aan de besmetting met het coronavirus. Hiermee kwam hij voor de laatste maal in het nieuws. Zijn prestaties tijdens zijn leven en zijn overlijden werden nog een keer voer voor politiek en nationalisme toen de Britse minister van defensie stelde: “Hij belichaamt niet alleen de geest van onze ongelooflijke veteranengemeenschap, maar ook de vastberadenheid van dit land.”

Zo zien we dat een oorspronkelijke persoonlijke poging om een goede daad te verrichten door een duit in het coronazakje te doen bij succes al gauw gekaapt wordt door de politiek om op de nationale borst te kunnen kloppen. Ik zie het meer als een succesvolle poging om aan te tonen dat ook een honderdjarige in staat is om zich dienstig te maken aan de maatschappij, in dit geval ter bestrijding van de pandemie. Ik ben benieuwd wat wij met zijn allen nog zullen presteren wanneer we honderd zijn.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden