Sneeuwpret? | Al het nieuws uit Maasdriel


Sneeuwpret?

  Column

Column door Louis van der Sangen

Het is al weer drie weken geleden dat ik schreef over het smeltende witte dekentje. En de daarop volgende temperaturen van rond de tien graden wakkerde het verlangen naar het voorjaar aan. Het voorjaar is nu eenmaal mijn favoriete jaargetijde. Ook de krokusjes in de tuin waren er druk mee bezig. De realiteit is anders. Als ik al typend naar links kijk, dan zie ik een alsmaar groeiende laag sneeuw die voorlopig niet zal verdwijnen. Zelfs de sneeuwklokjes zijn aan het zicht onttrokken. Inmiddels zo’n kleine tien centimeter sneeuw. En de combinatie van de koude wind en voorspelde temperaturen van min vijftien graden zullen het verlangen naar het voorjaar nog even op de proef stellen. De eerste slee op straat is al gespot en diverse wandelaars wagen voorzichtig stappend een tochtje door het maagdelijk wit. Er zaten al mussen beteuterd te kijken naar de ondergesneeuwde lekkernij aan de takken. En ik voelde verwijtende blikken van een mus naast een leeg mezenbolnetje. Er was nog een voorraadje bollen in huis, dus dat was snel opgelost. Volgens mij is mussenbol een betere naam, want er is geen mees in de buurt.

Niets is zo veranderlijk als het weer, zeggen ze. En dat klopt weer precies. Vorige week zat ik nog op de Cauberg bij Valkenburg. Urenlange wandeltochten door Valkenburg en bosrijke omstreken waren ontspannend, al hadden de kuiten daar een andere mening over. Strak blauwe luchten en een voorjaarstemperatuurtje, en dan die berichten over deze week klonken erg ongeloofwaardig. Niets was minder waar.

De praatprogramma’s op tv zijn langzamerhand coronamoe aan het worden en zijn verlangend naar afleiding al druk bezig met de ‘horrorwinter’ die op ons afkomt voordat er een enkel vlokje is gevallen. Ik kan me nog goed herinneren dat elke winter gepaard ging met deze taferelen. Metershoge sneeuwpoppen en iglo’s bouwen en natuurlijk sneeuwballen gevechten houden. En bij de kolenkachel weer ontdooien, want je ging door tot je vingers er bijna afvielen. Nu is het meer een zeldzaamheid geworden. Er zijn in ons landje kinderen die het voor het eerst bewust meemaken. Drie weken geleden zag ik een foto van een mini sneeuwpopje, dat kan nu natuurlijk veel beter.

En voor wat de corona betreft blijven bij mij de woorden van gisteravond, snottenbellenbeleid en humeurmanagement, hangen en mogen van mij nu al meedoen aan het woord van het jaar.

De noodzakelijke routes naar de schuur en de containers zijn inmiddels gesneeuwschept, morgen de rest, en de eerste foto’s zijn al gemaakt. En tijdens dat kwartiertje scheppen dacht ik aan al die mensen die deze weersomstandigheden op verschillende manieren beleven. Voor de een is het pure sneeuwpret. Op ski’s langlaufend door de stad of zittend op een slee van de dijk of voorgetrokken door een mini quad. Voor de ander is het een hoop ellende door glijpartijen, blikschade of nog erger. En voor nog anderen is het hun werk. En voor die doe ik nu mijn petje of wintermuts af. Eindelijk mogen ze weer. Schuiven en strooien de hele nacht door om te zorgen dat diegene die echt op pad moeten, dat op een veilige manier kunnen doen.

Onze helden op de weg tijdens deze horrorwinter. Respect!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden