Rob de Nijs en ik...

  Column

Column door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Journaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat zij op televisie ziet in, onder andere, het Brabants Dagblad. Vorige week schreef zij over Rob de Nijs, die zijn opwachting maakte in het nieuwe programma van Astrid Joosten en Paul de Leeuw in Op1. De Nijs heeft al een tijd lang de ziekte van Parkinson en zijn toestand was over de laatste zes maanden aanzienlijk verslechterd, aldus De Jong. Ze schreef letterlijk: “Zo wil ik hem helemaal niet zien en zo wil ik me hem al helemaal niet herinneren: de zanger die altijd jeugdig bleef ondanks de vorderende leeftijd, als gezicht van die rottige ziekte die als een sluipmoordenaar in het brein huishoudt. Een rauwere Postbus 51-spot over menselijk verval bestaat niet.” Ze voegde er echter gelijk aan toe dat ze toch bleef kijken en dat ze daar achteraf blij om was.

Als ervaringsdeskundige, ik kreeg de diagnose ruim tien jaar geleden, ben ik gewend aan haar eerste spontane reactie, die een menselijke reactie is. Ook ik word vaak aangestaard vanwege mijn soms uitdrukkingsloze gelaat en mijn bijna constant bevende handen. Ik verlaat de supermarkt meestal via de selfservice kassa zodat mensen me niet aangapen of op me hoeven te wachten. Alles duurt bij Parkinson namelijk langer. Ook spreek ik soms wat zachter waardoor mensen meer moeite moeten doen om me te verstaan. Achter mijn strakke gezicht huist echter nog net zoveel humor en creativiteit als vroeger. Mijn bevende handen verhinderen mij niet om aan mijn wekelijkse columns en weer een nieuwe roman te werken. Mijn zachtere stem heeft als voordeel dat ik niet, net als vroeger, zingend van de kroeg naar huis loop, daarmee de hele straat uit de slaap houdende.

Parkinson is inderdaad een rotziekte met nog veel meer lastige symptomen dan ik hier beschrijf. Vroeger was er maar weinig aandacht voor en werd de bevende opa of oma ‘s morgens in een stoel bij de kachel gezet om ‘s avonds ietwat oververhit weer naar bed gebracht te worden. Het was een ouderdomsziekte. Tegenwoordig krijgen jongere mensen de ziekte ook al en alhoewel dat heel erg is; het zet wetenschappers aan om sneller een geneesmiddel te vinden wat er tot op heden nog steeds niet is.

Daarom moeten mensen zoals ik (en Rob de Nijs) met medicijnen symptomen bestrijden en vooral: veel bewegen. Dat laatste is het enige dat echt helpt om de voortgang van de ziekte te vertragen. Ondertussen zullen parkinsonpatiënten er het beste van moeten maken en proberen om een zo normaal mogelijk leven te leven. Daarbij zijn we geen kneusjes of zielige stakkers. We genieten nog genoeg van het leven. Alleen wat anders dan vroeger en we kunnen, ondanks de ongemakken, net zo oud worden als u. Wat de eerste rauwe reactie van Angela de Jong betreft: die zult u ongetwijfeld herkennen. Echter, parkinsonpatiënten zijn geen wereldvreemde monsters die maar beter binnenshuis kunnen blijven. Als u dat in eerste instantie wel dacht, dan begrijp ik dat. Immers, u bent ook maar een mens.

Net als wij...

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden