Column: Spuug en snotbellen

  Column

Toen half maart in Michigan de lockdown in verband met het rondwarende coronavirus van kracht werd, was ik geschokt. Elke dag liep ik wel ergens tegenaan dat ik nodig had maar waar ik niet aan kon komen omdat bijna alle winkels gesloten waren. Vrienden konden en mochten niet bezocht worden en buiten zitten om een frisse neus te halen werkte op de depri-spieren omdat niemand op straat durfde behalve om wc-papier en voedsel te kopen. Thuis blijven werd het devies en het was enigszins een troost dat het iedereen overkwam. “We are in this together” werd het motto in Amerika en dat is het nog steeds. Ik bracht een paar maanden in de kelder door waar ik lees en schrijf om vervolgens, zoals gezegd, af en toe naar boven te komen om een frisse neus te halen. Er waren momenten dat ik een depressief gevoel op voelde borrelen, maar dan sabelde ik dat gevoel neer door iets anders te gaan doen. Alles leek nog serieuzer te worden toen de dracht van mondkapjes verplicht werd in onze staat. Ineens leek alles een stuk serieuzer te worden. Al was het maar omdat je ineens gemaskerd een bankgebouw in kon lopen zonder door de bewaker doodgeschoten te worden. Dat alles is alweer enkele maanden geleden. Is dat zo? Net als in Nederland is corona ook hier weer in opmars, al is het in Michigan niet zo erg als in veel andere staten. Dankzij de mondkapjes, zeggen de deskundigen. Ik kan hen alleen maar geloven en het een motivatie laten zijn wanneer ik weer zo’n masker voorbind. Het masker dat vol snot en speeksel hangt als je het te lang op houdt. Het masker dat ervoor zorgt dat je minder makkelijk adem haalt, vooral bij enige lichamelijke inspanning. Het masker dat echter mijn en andermans leven hoopt te redden, zeker nu de tweede virusgolf woekerend rond gaat.

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Ik heb me dan ook verbaasd over de discussie in Nederland over het al of niet verplicht stellen van het mondkapje. Vorige week nam het kabinet de beslissing om het gebruik ervan serieus aan te raden zonder het echt verplicht te stellen. Dat klinkt alsof de veiligheidsgordel in de auto wel gebruikt mag worden maar niet verplicht is. Of dat in het donker rijden de aanbeveling verdient dat u uw koplampen ontsteekt maar dat dat niet verplicht is. Of dat de maximaal toegestane snelheid in de bebouwde kom niet langer vijftig kilometer per uur is maar dat het slechts geadviseerd wordt. Dit lijkt op een liberale maatschappij waar ik van nature niet vies van ben. Verkoop dat echter maar eens aan een familie die al een broer, zus, vader of moeder verloren is aan het virus. Alles is toch beter dan weer in een lockdown terecht te komen met alle financiële, persoonlijke en economische gevolgen van dien? Thuis werken zal op den duur ongetwijfeld gaan vervelen, maar aan de mondkapjes kun je snel wennen, ondanks de spuug en de snotbellen. Dat is geen lockdown waard. Mocht u echter alleen maar goede ervaringen aan de lockdown over gehouden hebben en dat liever opnieuw ervaart dan het dragen van een mondkapje, dan adviseer ik u dusdanig uit de band te springen dat u in uw eentje achter een gesloten celdeur belandt. Dan bent u zeker geen gevaar meer voor anderen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden