Column: Cliffhanger, deel 2

  Column

Drie weken geleden liet ik jullie in onwetendheid achter, met een cliffhanger van jewelste. Vele reacties daarop volgden. Populair was de vraag: “Gaan jullie trouwen?” Maar ook: “Gaan jullie verhuizen?” en “Heb je ander werk?” passeerden de revue. De meest voorkomende vraag was toch echt wel: “Krijgen jullie een kind?” Die vraag kwam heel dicht bij de waarheid. Er zijn natuurlijk al drie mensenkinderen in ons leven, de kat noemen we gekscherend ons vierde kind en sinds ruim een week hebben we inderdaad een ‘vijfde kind’ erbij. Hij heet Titus en is een ruwharige standaard teckel. Titus naar de Romeinse keizer, dus niet naar Brandsma of Van Rijn.

Door Jelmer aan den Toorn

Zaterdag de 19e was de dag dat we hem op mochten halen, eindelijk. We waren eind augustus al bij hem gaan kijken, om die avond op slag verliefd te raken op dat kleine schattige manneke. We besloten de komst van Titus voor de buitenwereld geheim te houden, dat was een uitdaging hoor. Het liefst hadden we het van de daken geschreeuwd, maar het lukte ons wonderwel om alleen een kleine inner circle in te lichten en verder niemand. Ondertussen hebben we allerlei zaken aangeschaft om het Titus zo comfortabel mogelijk te maken en natuurlijk heel Google uitgeplozen om onszelf zo goed mogelijk voor te bereiden om zijn komst.

Inmiddels is Titus al ruim een week onderdeel van ons gezin. Een week waarin we al onze aandacht aan hem spendeerden. Het is nogal wat werk, een pup. Zijn ritme bestaat vooral uit eten, spelen en slapen. Tussendoor wil je hem natuurlijk ook nog leren dat hij buiten poept en plast. En het liefst wil je ook dat hij niks sloopt, want hij ontdekt alles nog met die verdomd scherpe tandjes van hem. Kortom, opvoeden. Het grootste deel van de tijd komt dit op mijn vriendin neer, die gelukkig in de omstandigheid verkeert dat ze vanuit huis werkt. In de ochtend- en avonduren draag ik mijn deel bij aan de opvoeding. We kunnen na de eerste week concluderen dat we goed bezig zijn en dat Titus zijn plekje in ons huishouden gevonden heeft. Zoals bij elk ‘kind’ heeft hij zijn eigen gebruiksaanwijzing en hebben we ook al wat gebroken nachten achter de rug. Als je daarna zo’n klein bolletje geluk op zijn kussen ziet liggen, dan vergeet je alles al snel weer.

Over zijn kussen gesproken… Kosten noch moeite werden gespaard, een nieuw kussen werd aangeschaft, net als een supergave hondenmand, een hondenslaapzak en een vracht speelgoed. Alles om hem te verwennen, zoals het hoort.

Wat doet meneer? Die bombardeert het kussen wat al jaren in huis ligt tot zijn favoriet kussen. Een hond kiest schijnbaar zijn eigen plekje, en gelijk heeft ‘ie. De mand hebben we inmiddels al weer weggezet voor later, voordat hij hem kan vernachelen met zijn scherpe nageltjes en tandje, wat echt het enige was wat hij ermee wilde doen.

Afijn, aan ons zal het niet liggen dat hij in weelde kan opgroeien tot de mooie en eigenwijze teckel die hij moet worden. Binnenkort ook maar naar puppycursus. Eens kijken of wij hem wat manieren bij kunnen brengen. Aangezien Titus de slimste en braafste teckel is die bestaat, zal ook dat geen problemen opleveren.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden