Column: Willems rede

  Column

Vorige week dinsdag was het weer zo ver: Prinsjesdag! Een traditioneel feestelijke dag in Den Haag waarop de koning de plannen van ‘zijn’ regering bekend maakt aan het vaderlandse gepeupel. Dat alles met behulp van de glamour van de gouden koets, lakeien en nog veel meer. Of toch niet? Door de coronamaatregelen kon er deze keer geen vleugje glamour van af. Dit tot grote teleurstelling van de vele oranjefans die Nederland herbergt. Willem en zijn vrouw kwamen niet met hoefgetrappel maar per auto en liepen over een grijze, geen rode, loper een kerk in waar voor de verandering de troonrede werd voorgelezen. De genodigden zaten, braaf volgens de regels, op anderhalve meter afstand van elkaar. Ja, ook minister Grapperhaus.

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Dat was voor veel politici en hoogwaardigheidsbekleders waarschijnlijk een grote opgave want wie geeft je dan een por als je in slaap sukkelt? Bij gebrek daaraan dreigt men van zijn of haar stoel te vallen met mogelijk hoofdletsel als gevolg. Of een dergelijk ongemak bij politici tot lumineuze ideeën leidt is moeilijk te zeggen want iedereen is naar verluidt overeind gebleven. Het beeld van de verspreid van elkaar zittende genodigden had iets van een massaproces met de vorst en vorstin als rechters.

Maar dan koning Willem en koningin Máxima; Máxima had een reeds eerder gebruikte jurk uit de kast getrokken. Waarschijnlijk wilde ze daarmee in deze moeilijke economische tijd haar solidariteit tonen met de minder bedeelden onder ons. Toch is zij met haar gezin hoogstwaarschijnlijk nog ver verwijderd van de gang naar de voedselbank. Koning Willem droeg de familienaam eervol uit door nog steeds vast te houden aan zijn oranjekleurende baard.

Als u zich afvraagt of hij de troonrede zelf geschreven heeft moet ik u teleur stellen. Mark Rutte is de boosdoener. Deze zat quasi geïnteresseerd te luisteren naar wat hij zelf eerder opgeschreven had. Misschien verwachtte hij dat Willem op het laatste moment nog stiekem wat toegevoegd of geschrapt had. Het was immers een ietwat onheilspellende rede. Er staat een economische crisis voor de deur en niemand weet nog hoe diep die in onze levens gaat ingrijpen. Het is alsof we in een achtbaan zitten waarbij een aantal karretjes van de rails zal rijden maar niet bekend is welke dat zullen doen. Ondertussen zitten alle karretjes wel vol.

Ik weet zeker dat Willem een vrolijker boodschap had willen brengen maar hij mocht slechts voorlezen. Daar wordt hij echter goed voor betaald dus Maxima zal gezegd hebben: “Kom op Alex, wees niet een beetje dom, er moet brood op de plank komen!” En dus las Willem weer voor uit andermans werk. Na het brengen van het slechte nieuws werd het koninklijk paar en vooral Willem gekieteld met een “Leve de koning” en een driewerf “Hoera”, droog uitgeroepen door de senaatsvoorzitter die vooraf aangegeven had dat hij alleen mocht roepen en de zaal niet mee mocht doen. Sommige genodigden roepen immers met consumptie en dat is in deze coronatijd verboden. Het werd dan ook een armoedig afscheid.

Misschien heeft het koninklijk paar nog een broodje kaas en een kop koffie genuttigd achter de coulissen maar dat was het dan. We moeten het er weer een heel jaar mee doen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden