Column: De kriebels

  Column

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Er zijn maar weinig situaties waarvan ik ‘de kriebels’ krijg, maar onlangs kwam ik er toch in een terecht. Ik kocht bij een drogisterij een keukenrol en liep daarmee naar de kassa. Het kassagebied werd bevolkt door een jongedame van een jaartje of achttien, negentien. Ze scande de verpakking en noemde de prijs. Gelijk daarop vroeg ze of ik aanspraak wilde maken op de zeventig-plus korting. Voor het goede begrip: die korting is bedoeld voor kopers met een leeftijd boven de zeventig levensjaren... Ik antwoordde dat ik die leeftijd nog niet bereikt had en liep licht geschokt de winkel uit. In de auto keek ik eens uitgebreid in de achteruitkijkspiegel en overtuigde mezelf ervan dat ik echt geen zeventiger ben. Die veronderstelling kwam toch echt elf jaar te vroeg.

Thuis aangekomen zette het me aan het denken. Het leven gaat toch wel erg vlug en net als u bedacht ik dat het nog zo kort geleden is dat ik pas twintig was en ook al ‘alles’ wist. Mijn gedachten gingen terug naar dat jaar 1981 en, ondanks dat ik me nog veel herinner van wat er in dat jaar allemaal gebeurde, wenste ik dat ik een tijdmachine bezat die me mee nam, terug naar dat jaar zodat ik alles nog eens kon herbeleven en misschien links en rechts wat dingen anders doen. Van het idee van tijdreizen kwam ik echter snel terug. Ik googlede die term namelijk en stuitte op begrippen als ‘reizen met de snelheid van het licht’, ‘het gebruik van kosmische snaren’, ‘wormgaten’ en ‘vliegen rondom een zwart gat’. Allemaal nodig om in de tijd te kunnen reizen. Daar zag ik al snel geen zwart gat in dus dat gaf ik maar gelijk op.

Een betere kandidaat voor een tijdreisje zou de minister van justitie Ferd Grapperhaus zijn. Onlangs trad hij in het huwelijk en lapten hij en zijn bruid alle voor bruiloften geldende coronaregels aan hun laarzen. Er werd close gedanst, geknuffeld, gekust, enzovoorts. En dat terwijl hij als toppolitieman toch het voorbeeld van zijn eigen beperkende beleid zou moeten geven.

‘Gelukkig’ was er ook een fotograaf aanwezig die alles vastlegde en aan het daglicht bloot stelde. De minister moest in de Tweede Kamer op zijn blaren komen zitten en deed dat ook, soms zelfs huilend. Het resultaat was dat hij mag blijven als handhaver van de wet. Nu zult u denken: ik heb onlangs ook gehuild toen ik een boete kreeg voor het overtreden van een coronamaatregel, maar ik heb deze toch moeten betalen!

Dat klopt want u bent geen minister en Grapperhaus wel! Is het nu erg dat hij als juridisch opperhoofd al struikelend en huilend zijn baan behoudt en u blijft wijzen op uw zwakheden die hij zelf kennelijk bij de vleet heeft? Op het eerste gezicht wel want het is natuurlijk niet eerlijk. Aan de andere kant moeten we als wraak niet in hetzelfde gedrag vervallen, want dat kost op termijn levens en dat willen we met zijn allen ook niet.

Het beste is maar om de situatie te accepteren voor wat die is en ons te verkneukelen aan het feit dat ook Ferd Grapperhaus niet kan reizen met de snelheid van het licht om in de tijd terug te gaan om zijn bruiloft opnieuw te doen.

Hij zal moeten leven met het feit dat hij wat dat betreft niet meer is dan een gewone sterveling die bij de drogist misschien ook wordt aangezien voor een ouwe knar.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden