Column: Inspirerend

  Column

Door Jelmer aan den Toorn

Binnenkort kunt u in deze krant een artikel lezen over een Rossumse dame die kleding een tweede kans geeft via een facebookpagina. Ik interviewde haar en schreef het artikel, maar ik had veel meer informatie dan ik kon verwerken. Het interview was heel inspirerend. Inspirerend omdat de dame in kwestie haar initiatief geheel belangeloos en uit de wil om mensen te helpen opgestart heeft. Waar vind je tegenwoordig nog zoiets?

Steeds meer lijkt de wereld alleen maar om individuen te draaien en ik vind het bijzonder om te merken dat er toch ook nog mensen zijn die een ander willen en kunnen helpen. Of gebeurt dat nog vaak genoeg, maar merken we er simpelweg minder van? Omdat de mensen die helpen en geholpen worden het niet van de daken schreeuwen, maar er gewoon zonder poeha voor zorgen dat het gebeurt? Dat zal het zijn. En fijn dat het zo nog steeds is eigenlijk. Want de meeste mensen die willen helpen of geholpen worden hoeven daarmee ook niet in de belangstelling te staan. Denk ik, zo sta ik er zelf in ieder geval in. Ik help graag mensen en vind het leuk om te doen, maar dat is genoeg. Vaak is het helpen van een ander ook een vriendendienst natuurlijk. Zo heb ik afgelopen zaterdag nog graszoden gelegd bij een vriend die recent een nieuw huis betrokken heeft. Niet per se omdat graszoden leggen mijn allerleukste hobby is, maar omdat hij daarbij hulp nodig had. En omdat ik ook altijd een beroep op hem kan doen als ik hulp nodig heb. Zo werkt dat. Geen gelul, helpen als dat kan. En of dat nou een avond van je vrije tijd kost, een zaterdagochtend of zondagmiddag, dat boeit niet. Of doe ik dat nu als te vanzelfsprekend voorkomen? Nou ja, ik denk er zo over in ieder geval.

Wat ook inspirerend werkt, is het interviewen van mensen. Af en toe doe ik dat voor dit weekblad en dat heb ik ook eerder gedaan voor andere bladen. Altijd zijn het interviews met mensen die iets te melden hebben, die iets doen wat een artikel waard is. Dat zijn dan ook altijd mensen die inspirerend zijn, elk op hun eigen manier. Dat dat niet altijd de inspiratie is die bij jouzelf past is niet van belang. Vaak hebben die mensen ook niet door dat zij anderen inspiratie geven, maar doen ze wat ze doen omdat ze dat zelf graag doen. Alleen dat geeft al inspiratie toch?

Ik vind het mooi om met iemand te spreken en dat zo’n gesprek dan nog lang in mijn hoofd blijft zitten, omdat ik er iets uit geleerd heb of er inspiratie uit opgedaan heb. Ik vind het fijn om geprikkeld te worden door iets wat iemand anders zegt, dat iemand me stof tot nadenken geeft. Om daar vervolgens in veel gevallen niets mee te doen, of juist wel. Dat is altijd maar weer de vraag.

Oké, dan gaan we nu even opbouwen naar een cliffhanger. Een cliffhanger is bedoeld om mensen, lezers of kijkers, nieuwsgierig te maken naar een vervolg. Zeg maar, zoals bij Goede Tijden Slechte Tijden, dat tijdens de bruiloft in de laatste aflevering ineens een knal te horen is en Ludo met een schotwond op de grond ligt, waarna de aftiteling begint. Iedereen is nieuwsgierig of Ludo dood is en wie hem neergeschoten heeft, dus na de zomervakantie zitten ze weer in groten getale klaar voor het nieuwe seizoen. Hier is het allemaal iets minder heftig hoor, maar ik heb de volgende keer wel heel leuk nieuws te melden. Iets wat ik al een tijdje weet, maar nog niets over kan en wil zeggen. Behalve dan over drie weken.

Tot dan!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden