Juf Marian van de Laar en meneer Peter Christophe in kleding passend bij het afscheidsthema 'Jungle'. Foto: Hely van der Neut
Juf Marian van de Laar en meneer Peter Christophe in kleding passend bij het afscheidsthema 'Jungle'. Foto: Hely van der Neut (Foto: Hely van der Neut)

Afscheid Marian van de Laar en Peter Christophe

Marian van de Laar (66) en Peter Christophe (64) gaan met pensioen. Op 7 juli was er voor hen een mooi afscheidsfeest op de Mgr. Zwijsenschool.

Kerkdriel - Gevraagd hoe hun carrière begon, steekt Marian van wal: “Ik mocht doorleren. Dat was toen nog niet vanzelfsprekend. Ik wilde fysiotherapeut worden. Of in het bankwezen, met getallen bezig zijn.” Ze koos toch voor het onderwijs. Al tijdens de opleiding had ze het naar haar zin, vooral tijdens de stages. Ook het volgen van allerlei cursussen vond ze waardevol. Ze heeft zich altijd verder willen ontwikkelen. “Stilstaan is funest. Gewoon maar je lesjes afdraaien, daarmee bereik je het niet. De veelzijdigheid, het blijven nadenken, het blijven ontwikkelen, het beter willen blijven doen, dat is zo belangrijk.”

Onderwijsfamilie

“Ik kom uit een onderwijsfamilie”, vertelt Peter. “Dus kinderen vooruithelpen, kijken wat jij kunt betekenen voor kinderen, dat is er met de paplepel ingegoten. Dat is zo vanzelfsprekend voor mij.”
Marian werkt 45 jaar in het onderwijs, ze is in 1975 gestart. Peter startte een paar jaar later, in 1977. Hij heeft nooit op een andere school willen werken. “Ik kreeg de ruimte om samen met anderen wat dingen te veranderen. We hadden bijvoorbeeld een heel oude rekenmethode in wat destijds de tweede klas was en die ging ik samen met een collega veranderen. Ik stelde in die periode aan de andere collega’s van de tweede klas ook voor om een keer per week bij elkaar te komen en wat zaken door te spreken. Toen ontstond er een prettige sfeer. Die was toen anders, maar net zo leuk als nu."

Goed gezin

Hoe Marian op de Mgr. Zwijsenschool terecht was gekomen? De toenmalige directeur Poulisse had in de Tweede Wereldoorlog bij haar ouders ondergedoken gezeten. “Daardoor wist hij dat ik uit een goed gezin kwam”, lacht ze. “Ja, zo ging dat in die tijd. Het werken op de school is wel veranderd. In het begin was er één die het voor het zeggen had: de directeur. In die periode kwam er een jongere lichting op school, waaronder Peter en ik. Toen veranderde er inderdaad heel snel heel veel op school.”

Meer eisen

Marian: “Het werken in het onderwijs is daarna ook veranderd. In de eerste jaren speelde het presteren en het toetsen veel minder dan nu. En ouders hadden vroeger veel meer de houding van: 'je komt er toch wel, het komt wel goed'. Nu worden er meer eisen gesteld. Dat is in school veranderd, maar ook in de hele maatschappij. Het onderwijs is nog steeds heel mooi, maar vraagt nu wel veel meer van je.”

Mensenmens

Marian: “Het interessante aan dit vak is het omgaan met mensen. Met leerlingen, met collega’s, met ouders. Ik ben een 'mensenmens'. En vervelen hoef je je hier niet. Ik vind het ook zo leuk om de lessen aan te passen aan de groep kinderen. Anders wordt het maar saai.”
“Wat ook zo waardevol is”, vult Peter aan: “Ik vind het gewoon ontroerend als een kind, die zich niet altijd als de gemakkelijkste gedraagt, naar je toekomt en dan zegt: 'Goh wat ben ik blij dat ik nou bij jou zit! Je bent zo gezellig en je legt alles heel goed uit.’ Dat kenschetst een beetje waarvoor je het doet. Je wil kinderen vooruithelpen, een bepaalde weg laten lopen. Nou, dat is dit werk. Dat fascineert mij enorm. De kinderen komen toch allemaal goed terecht. En dan denk ik: dat ik dat mag meemaken! Dat is het wezen wat het werk mij brengt. Het geeft voldoening.” Lachend: “Er zijn ook echt wel dagen dat je denkt: 'Ik ben blij dat het drie uur is'! Snap je? Maar kinderen, en ook collega’s, geven je zoveel positiviteit! Ik ben nog nooit met tegenzin naar school gegaan, nog nooit.”

Zonsverduistering

Marian vervolgt: “Ik heb me altijd gelukkig gevoeld in mijn vak, nu nog steeds. En je maakt ook van alles mee. Neem nu de 1 aprilgrappen, tot twee keer toe hebben die de krant gehaald, bijvoorbeeld die over de zonsverduistering. De kampen heb ik ook altijd heel graag gedaan. Dit jaar konden die jammer genoeg niet doorgaan. Maar de leerkrachten hebben toch voor mooie alternatieven gezorgd."

Peter: “En wat de collega’s allemaal als afscheid voor ons hebben georganiseerd, dat ze dat voor ons over hebben. Ik hou er niet zo van om in de belangstelling te staan, maar zo’n afscheidsdag, ja, daar geniet ik van.”

Mooi geweest

Marian: “We leven nu in een bijzondere tijd. Ik weet niet goed hoe dat voelt, het niet meer op school werken, het afscheid. Als je me dat over een half jaar vraagt, kan ik je dat vertellen.” Peter: “Ik was al aan het afbouwen en ik vind het nu wel goed geweest. Na 43 jaar mag dat ook wel, denk ik.” “Inderdaad”, bevestigt Marian: “Het is mooi geweest.”

Kim van Hout
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden