Het gezin Verweij is ontzettend blij met de nieuwe rolstoelbus. Het is ze gelukt met heel veel hulp uit de hele Bommelerwaard, en zelfs uit heel Nederland.
Het gezin Verweij is ontzettend blij met de nieuwe rolstoelbus. Het is ze gelukt met heel veel hulp uit de hele Bommelerwaard, en zelfs uit heel Nederland. (Foto: Marielle Pelle)

Rolstoelbus voor Zoë is binnen

Vorig jaar juni deden Stephanie en Erik Verweij een eerste oproep op social media om kroonkurken te verzamelen, omdat ze als gezin wilde sparen voor een rolstoelbus voor hun dochtertje Zoë. Ze kregen ontzettend veel support, niet alleen vanuit de Bommelerwaard maar zelfs landelijk, en ook de media pikte hun verhaal op. Ook in onze krant deed het gezin hun verhaal en oproep. Nu, een jaar later showen ze met veel trots hun nieuwe bus.

door Marielle Pelle

Aalst - "Vooruitkijken is lastig. We zijn dankbaar voor elke dag die we als gezin hebben. Alles wat nodig is voor Zoë, de aanbouw met zorgvoorzieningen en nu de rolstoelbus, die zijn er. Dat maakt het wel zo prettig", vertellen Stephanie en Erik Verweij met hun dochtertjes Zoë en Liz, terwijl ze de nieuwe rolstoelbus laten zien. Alleen het stralende gezichtje van de 6-jarige Zoë al, maakt duidelijk dat al deze inspanning het meer dan waard was. Nu de nieuwe rolstoelbus thuis op de oprit staat, blikken ze ook terug op een heftig en intens jaar. "Het is een hectisch en heel druk jaar geweest", vertelt Stephanie. "Het is maar goed dat we dit van tevoren niet wisten."

Niet alleen kroonkurken
Verwonderd zijn ze nog steeds, dat deze actie binnen een jaar lukte. "Hulp kwam uit hoeken van waar we het nooit hadden verwacht." Over al deze hulp vertellen ze met dankbaarheid en liefde. "Maar", zegt Erik eerlijk, "dit was met alleen de kroonkurken niet gelukt." Het was ook vooral de aanvoer van oud ijzer die geld opleverde. "De druk hiervoor kwam vooral op Erik om al dat oud ijzer op te halen. Op den duur is hij op vrijdag ouderschapsverlof op gaan nemen om oud ijzer op te gaan halen." Erik knikt en zegt: "Maar dit wierp ook zijn vruchten af. Er waren momenten dat we voor 1.000 euro oud ijzer ophaalden. Er was een periode van 0,13 euro per kilo, maar later, tijdens corona, was het nog maar 0,06 euro."

Vorig jaar vertelden ze dat ze aan deze actie waren begonnen, omdat ze hun hand niet op wilden houden, maar zelf de inspanning wilde leveren. Nu, terugkijkend, zijn ze vooral dankbaar voor alle hulp. Bewogen vertelt Stephanie: "Er waren zoveel mensen, zoveel contacten, en er is zoveel geld opgehaald. Ik ben er stil van dat dit in deze tijd nog kan."

Daarnaast ging ook de zorg in hun eigen gezin door. Enkele weken nadat de actie werd opgezet, werd de kleine Liz geboren. Inmiddels stapt ze vrolijk langs de tafel en wil vooral overal op klimmen.

Met zorg vertellen ze ook over de periode in december, toen Zoë opnieuw in het ziekenhuis kwam en het een spannende periode was. "Ik heb in die periode echt gedacht of we alles voor niets aan het doen waren", vertelt Stephanie.

Knop om
In maart kwam corona en daarmee de zorg voor Zoë helemaal op de schouders van haar ouders. "We waren ook bang en kwamen nergens. We wilden Zoë beschermen. We zagen zelfs onze ouders niet", vertelt Stephanie emotioneel. "Om de dagen door te komen ben ik veel met ze gaan fietsen, in de bakfiets. Hier genoten de kinderen ontzettend van." Dan valt ze even stil en met ontroering vertelt ze over het moment dat ze door een auto van de weg werd gereden en met de bakfiets en de kinderen in de sloot belande. "Ik lag in de sloot, de kinderen lagen onder water en de automobilist reed door. Ik heb met al mijn kracht, de bakfiets op mijn schouders genomen om ze boven water te houden en ben gaan gillen, want niemand zag me staan daaronder in de sloot." We worden beiden even stil. Stephanie vertelt verder: "Dat was ook het moment dat bij mij de knop om ging. Op het moment dat de hulpdiensten arriveerden, pakten ze ons vast, gaven ons een knuffel en waren er voor ons. Toen besefte ik me dat me dit zoveel waard is, want we zijn dankbaar voor elke dag die we krijgen. Het had zo anders af kunnen lopen. Vanaf dat moment zijn we onze ouders weer gaan bezoeken en beseffen we nog meer hoe hard we elkaar nodig hebben!"

Nu de bus op de oprit staat, is hun doel bereikt. "Maar we willen niet stoppen met doppen sparen, want er waren zoveel mensen die mee spaarden. We hebben contact met een gezin in Rucphen. Zij hebben dochter Nanne, die net zo oud is als Zoë en dezelfde operatie heeft gehad. Ook zij gaan nu sparen voor een rolstoelbus. Afgelopen jaar spaarden zij voor ons en nu worden wij een inzamelpunt voor hen."

Veel rondjes rijden
Stephanie en Erik zijn vooral dankbaar. Vooruit kijken durven ze niet. Ook komend jaar zal heftig zijn, als Erik voor een trainingsmissie een lange periode wordt uitgezonden. "We genieten van wat we hebben. In december was het kantje boord en dachten we dat Zoë het niet ging redden. Als gezin zijn we nu gelukkig. We zien het wel! We hopen vooral nog heel lang van haar te mogen genieten." Stephanie vertelt het met zoveel liefde in haar stem. "Kleine dingen zijn bijzonder en daar maken we mijlpalen van. Dat is zo mooi", zegt ze met stralende ogen. "Een rondje rijden in de bus, is zo’n mijlpaal. Dus wij gaan van de zomer heel veel rondjes rijden!"

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden