Column: Autopech, vertrouwen weg

Door Jelmer aan den Toorn

Ik ben een Volvo-liefhebber. Na bij elkaar zo’n zes jaar bij een Volvo dealer gewerkt te hebben, ben ik verknocht geraakt aan het merk. De kwaliteit, de uitstraling en betrouwbaarheid van dat merk, ongekend. Het truttige imago dat het merk had, het vooroordeel dat ook ik eerst had, dat hebben ze allang van zich afgeschud in Zweden. In mijn achterhoofd had ik altijd de wens om ooit nog eens een bepaald type Volvo, de S60 van de eerste generatie, te gaan rijden. Dus toen ik eerder dit jaar de kans kreeg om er eentje te bemachtigen die helemaal in mijn straatje paste, was de keuze snel gemaakt. Eindelijk mijn droomauto. Een onzuinige vijfcilinder, met turbo, in het vooronder, lederen interieur, automaat, airco… Afijn, alles erop en eraan dus. Ik was in mijn nopjes. Dat die auto 15 jaar oud is, zie je er niet aan af vanwege het tijdloze ontwerp. Door de kwaliteit waarmee die auto’s destijds gemaakt werden, voorzag ik verder ook weinig problemen.

Helaas blijkt ook een Volvo maar gewoon een auto, want toen ik hem een tijdje geleden na het weekend weer wilde gebruiken was er geen leven meer in te krijgen. Hij, ik vind dat het een mannetje is en noem hem The Black Moose, probeerde wel te starten, maar het lukte hem niet. Dat was wel even een klein deukje in het vertrouwen. Ik denk zelf wel het een en ander van auto’s te weten, dus ging zelf op onderzoek uit. Na raadpleging van een bevriende monteur werd besloten om de brandstofpomp te vervangen. Om een lang verhaal kort te maken, dat was het probleem niet en mijn vertrouwen in de auto daalde nog verder.

De hiervoor benoemde monteur kwam uiteindelijk een kijkje nemen, in de hoop hem te kunnen reanimeren. Na het nakijken van diverse onderdelen in de machinekamer, wat sensoren los gegooid te hebben en wat gevloek hier en daar, kwam er nog steeds geen leven in de brouwerij. We besloten dat het de beste optie zou zijn als er een echt bedrijf naar zou gaan kijken. Goed idee, maar de ruim 1500 kilo aan Zweedse makelij stond onderaan de dijk. Onze straat is qua afrit, of oprit, wel geasfalteerd, maar daarna is het een grindpad. Hoe zouden we in hemelsnaam die auto boven krijgen?

Het geluk wil dat de vriend niet bang aangelegd is en zelf ook een Volvo heeft, waar hij nog wel vertrouwen in heeft. We knoopten een sleepkabel tussen beide auto’s en, god zegene de greep, besloten hem omhoog te slepen. Dat lukte, vraag verder maar niet hoe, en mijn geliefde Volvo stond bovenaan de dijk netjes op een parkeerplaats. Aangezien het een automaat is was het ‘nicht im Frage’ om hem naar Den Bosch te slepen dus daar moest wat op gevonden worden. Een kleine speurtocht later was er een auto-ambulance beschikbaar en nog even verder speuren later was er weer een andere vriend die het aandurfde om met zijn bus het hele span te vervoeren.

Na een week of twee bij de garage kwam eindelijk het verlossende woord dat The Black Moose gereanimeerd was en weer als een zonnetje loopt. Gelukkig viel het uiteindelijk mee, de technische details zal ik u verder besparen. Ik rijd weer in de auto waar ik het vertrouwen in kwijt was, maar waarvan ik nu weer weet waarom ik er zo graag in rijd. Onderliggende moraal van dit verhaal; niet te snel de moed opgeven en vriendschappen moet je koesteren!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden