On-kruid: Rode Ribes

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs.

In mijn tuin vallen de rode ribessen meteen op. Eerst stond ze te kleumen in de kou, maar nu laat de plant volop zijn bloeiende bloemtrossen zien. De rode ribes wordt niet voor niets ook wel 'siertrosbes' genoemd. Deze struik, die voor het eerst werd ontdekt in het westen en het noorden van Amerika, heeft hartvormige bladeren en de vroegbloeiende bloemen bloeien op de nog kale takken.

De ontdekker van de ribes is de Schot David Douglas. Hij nam de struiken in de 19e eeuw vanuit Amerika mee naar Schotland om deze massaal aan te plantten in zijn tuin.

De Ribes Sanguineum wordt meestal niet voor de bessen aangeplant, maar voor de bloemenpracht in het voorjaar. De bloemen, maar ook de pikzwarte bessen die in het najaar aan de struik verschijnen, zijn niet eetbaar, ze zijn zelfs giftig. Dit ondanks dat de Ribes Sanguineum tot de plantenfamilie behoort waar ook de besdragende soorten toebehoren als de aalbes, de zwarte bes en de kruisbes.

De bijen, hommels en vroege voorjaarvlinders zijn dol op de struik. Juist in deze tijd van het jaar waarin er nog weinig bloemen en struiken in bloei staan.

De bloemen en het blad verspreiden een (on)welriekende geur, die zeer zeker niet door iedereen gewaardeerd wordt. Buiten is de geur niet zo storend, maar als je het voorjaar in huis wil halen en enige takken van de ribes in een vaas zet, kan de geur storend zijn.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden