Column: Lichtpuntjes

Door Jelmer aan den Toorn

Aan inspiratie voor een column deze keer geen gebrek natuurlijk. Maar wat kan ik zeggen over iets waar we allemaal alles al van weten? We worden overladen met nieuwsberichten, de laatste besmettingscijfers, de nieuwste maatregelen, adviezen die we ter harte moeten nemen... Allemaal om een virus te stoppen met verspreiden. Het is me wat hoor. Ik vind het een bizarre periode waarin we ons bevinden.

Verplicht thuiswerken als je de mogelijkheid daartoe hebt. Dat geldt sinds vorige week ook voor mij. Eerder behoorde thuiswerken nog niet echt tot de opties, maar nu werd alles op alles gezet om zoveel mogelijk collega’s vanuit huis operationeel te krijgen. Laptops werden voorbereid, telefoonverbindingen in orde gemaakt, klaar om thuis te werken dus. Dat doen we dus ook zoveel mogelijk.

Ik vind er niks aan. Ik mis mijn collega’s en de bedrijvigheid die normaal onderdeel is van een werkdag, maar ik besef me ook terdege dat het gewoon bittere noodzaak is. Net als het zoveel mogelijk thuis blijven. En als je dan toch onder de mensen bent; het houden van anderhalve meter afstand.

Toegegeven, ik moest er heel erg aan wennen. Als je graag onder de mensen bent, valt het niet mee om je op sociaal vlak af te zonderen. Ik moest dat echt even laten inzinken en in mijn dagelijks leven laten sluipen. Net zoals de rest van Nederland. Grotendeels is het iedereen gelukt, maar toch blijft er altijd een groep eigenwijze mensen tegen de stroom in lopen. Jammer is dat. Ik hoop dat die mensen ook nog gaan beseffen wat de gevolgen kunnen zijn, als ze daar mee doorgaan. En als ze dan hun gedrag niet voor zichzelf willen veranderen, dan hopelijk toch wel voor het welzijn van de mensen om zich heen.

Deze crisis waarin we ons bevinden levert ook positieve dingen op. Overal, lokaal en landelijk, zie je initiatieven opborrelen om iets te betekenen voor de gemeenschap. Ouderen en kwetsbaren worden geholpen met boodschappen, een praatje of vermaak van afstand. De scholen zetten alles op alles om leerlingen te voorzien van online onderwijs. Mensen staan op voor elkaar, kijken om naar elkaar. Er is een crisis voor nodig, maar het kan dus gelukkig nog steeds. Mooi om te zien, deze lichtpuntjes in onzekere tijden.

Als we de coronacrisis de kop ingedrukt hebben, vroeg of laat, komen we er als samenleving sterker uit. Dat denk ik echt. Er zijn nieuwe mogelijkheden bedacht voor onderwijs en voor thuiswerken die ook na de coronacrisis voort kunnen blijven gaan. Het levert een vernieuwde samenleving op. Vooralsnog is dat toekomstmuziek, misschien ook wel wishful thinking, maar ik geloof in de kracht van onze samenleving. Nu en in de toekomst.

Ondertussen is de natuur gewoon lekker verder gegaan en is het lente geworden. Alles begint voorzichtig weer een beetje groen te worden en de zon laat zich weer wat vaker zien. Ik vind de lente altijd een heerlijk seizoen. Na die lange, donkere winter is de lente de opmaat naar de zomer. De opmaat naar warmere tijden en hopelijk dit jaar de opmaat naar corona-vrije tijden. Misschien helpt de natuur ons wel mee daarin? We gaan het meemaken. Voor nu; denk aan jezelf, denk aan je dierbaren en blijf gezond!

Meer berichten