Column: Waan van de dag

Door Louis van der Sangen

We zitten er dagelijks middenin, maar we benoemen het niet, omdat we het normaal horen te vinden. Op die paar vierkante kilometers waaruit ons landje bestaat, vallen we over elkaar heen alsof we allemaal die laatste trein nog moeten halen. Er is nauwelijks ruimte om af en toe gezonde afstand te nemen en te beseffen waar we in godsnaam mee bezig zijn. En als er ruimte voor ontspanning is, dan gaat dat in de regel gepaard met stress. Kun je wel weg? Mag je wel weg? Wanneer? Hoelang? Met wie? Wat neem ik mee? Waar moet ik rekening mee houden? Zelfs voor je moment van 'ontspannen' zit je in de waan van dag. De druk, het moeten, de stress, het opgejaagd zijn en het bij de mens eenmaal onbedwingbare behoefte aan meer en beter wordt vaak extra belast met onverwachte en onbegrijpelijke toestanden. De overheid is een van de oorzaken. Maar ook op het werk en mensen in je directe en persoonlijke omgeving houden de waan van de dag in stand. De bewegingsvrijheid en de vrijheid van meningsuiting wordt steeds vaker minder vrij. Wat voor vrijheid is het eigenlijk als er daar steeds meer regels aan verbonden worden en je mond wordt gesnoerd?

De Europese Unie bijvoorbeeld, is een belangrijk instituut die vooral bedoeld was om samen sterk te staan tegenover de grote machtige landen. De macht die daardoor ontstaat richt zich steeds meer tegen de burgers zelf. De eenheid die het voor ogen had is er allang niet meer. Het gedrag van dit instituut zelf is daar de oorzaak van. Wie zaait zal oogsten. We hebben ondertussen allemaal wel eens gehoord en of gelezen over de misstanden die daar plaatsvinden. De weerstand groeit. De macht toe-eigenen gebeurt ook op andere gebieden. Er zijn landen waar de machthebber zijn directe concurrenten en bedreigingen voor zijn positie uitschakelt.

Maar ook op het werk zie je dit wel eens voorbij komen. En daarbij worden vaak allerlei trucjes uitgehaald. Zoals pesten, treiteren, roddelen, stiekem gedrag, negeren, liegen, opstoken, buitensluiten, uitlokken, verbaal en non-verbaal geweld en zelfs fysiek geweld is geen onbekend verschijnsel. En als dit oogluikend wordt toegestaan en of naar de andere kant wordt gekeken of omdat niemand wil, kan en durft in te grijpen, dan escaleert de situatie. Het vertrouwen wordt beschadigd en het wantrouwen ten opzichte van iedereen neemt toe. Je moet dan wel sterk in je schoenen staan om hier tegen opgewassen te zijn. Maar voor jezelf opkomen is een recht.

In zo'n situatie is het verstandigste om gezonde afstand te nemen. Je gaat proberen een weg te vinden om het heft weer in eigen hand te nemen, om je eigen leven en je gezondheid weer onder controle te krijgen. Zorg voor overzicht, relativeren, prioriteiten bepalen, doelen stellen en plannen maken voor korte en langere termijn. Dan ontstaat die nodige ontspanning en komt er meer ruimte voor het niet moeten. En ontspannen kan dan al heel simpel. In een stoel met je ogen dicht luisteren naar het tikken van een klok en/of naar de vogels die fluiten. Een filmpje kijken, een boek lezen, puzzelen, wandelen of zelfs een spelletje op je tablet of iets dergelijks.

En bedenk, als er een deur dichtgaat dan gaat er altijd ergens weer een deur open.

Meer berichten