Column: Het zit erop

door Jelmer aan den Toorn

Dat was het, het is klaar, een einde van een tijdperk. Afgelopen zaterdag eindigde mijn avontuur als beheerder van Dorpshuis de Parel in Rossum. Ruim vier jaar stond ik aan het roer van een uniek en belangrijk middelpunt van de Rossumse samenleving. Lief en leed werd er gedeeld, van rouwen tot trouwen en regelmatig stond de hut op zijn kop voor een feestje. Daarnaast zorgde ik ervoor dat de vaste gebruikers van het dorpshuis niets tekort kwamen. Ik heb het met veel liefde en enthousiasme gedaan, maar het werd toch echt tijd om het stokje over te gaan dragen. Dat is goed voor mij, maar ook goed voor het dorpshuis.

Voor mij, omdat het best pittig is om het beheer van een dorpshuis te combineren met een vaste baan, drie kinderen en een lieve vriendin. Goed voor het dorpshuis omdat nieuwe gezichten en een nieuwe frisse wind weer wat doen aan het elan van het dorpshuis. Ik wens mijn opvolgers Patrick en Dave dan ook veel succes met hun nieuwe uitdaging en heb er alle vertrouwen in dat het hun gaat lukken om de vele gasten het naar de zin te maken en op hun wenken te bedienen.

Ik kreeg de afgelopen tijd regelmatig de vraag of ik niet bang ben om in een ‘zwart gat’ te vallen nu ik zoveel vrije tijd krijg. Nou nee hoor, zit daar maar niet over in. Ik blijf mijn hobby’s gewoon uitoefenen en heb ook nog genoeg andere dingen te doen die ik eerst altijd combineerde, maar waar ik nu juist meer tijd voor krijg. En daarnaast is een avond thuis zijn ook helemaal geen straf. Even wat schade inhalen op Netflix, wat meer schrijven, werken aan andere plannen, gezellig samenzijn met mijn vriendin… Ik ga me niet vervelen.

Daarnaast heb ik plannen om mijn conditie te gaan verbeteren. Te starten met stoppen met roken. Ja, u leest het goed. Ik ga stoppen. Op het moment van schrijven van deze column heb ik nog een pakje sigaretten, dat is de laatste. Bij het verschijnen van deze krant zal dat wel op zijn dus dan ben ik al gestopt. Of dat cold turkey gaat lukken weet ik nog niet, maar anders zijn er altijd nog nicotinepleisters of nicotinekauwgom of, als het niet anders kan, hulp via de huisarts. De bedoeling is om gewoon op karakter te stoppen. Dat zal moeilijk worden, daar ben ik me van bewust, maar ik ga het toch doen. Naast dat roken behoorlijk slecht voor je is, het stinkt en je als roker inmiddels een soort van paria bent, kost het ook nog eens een bak geld. Niet dat ik dat nu apart ga zetten, maar al het geld dat ik daarmee ga besparen ga ik op voorhand al inzetten voor conditieverbetering.

Ik ga namelijk een racefiets aanschaffen. Met dat plan liep ik al langer rond en nu ik me voorgenomen heb mijn conditie ook daadwerkelijk te willen gaan verbeteren gaat het er ook van komen. Ik ben geen type voor in de sportschool. Tussen al die zwetende mensen aan gewichten gaan lopen sleuren of op een loopband gaan rennen terwijl je geen meter vooruitkomt, dat is aan mij niet besteed. Ik vind fietsen leuk, zie graag wat afwisselends om me heen en ben graag buiten, dus wielrennen is voor mij de meest logische keuze. Gewoon lekker alleen in de eerste instantie, niemand om me heen die me pusht om harder te gaan, of zachter. In mijn eentje onze mooie omgeving rondtoeren en werken aan mijn conditie. Een win-win situatie noemen ze dat toch?

Meer berichten