Column: Mika

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Het is weer Kerstmis. Kerstmis is het meest populaire christelijke feest dat er bestaat. Het feest is zo populair dat het zelfs door veel ongelovigen, atheïsten, wordt gevierd. Bij Kerstmis denken we in de westerse wereld vooral aan familiebezoek, lekker eten en drinken en voor sommigen: geschenken uitwisselen. Daar is niks mis mee. Echter, voor sommigen is Kerstmis ook politiek.

Zo verscheen onlangs in de stad Claremont in California een levensgrote kerststal met Jezus en zijn ouders in aparte kooien tentoongesteld. De kooien waren voorzien van gaas en prikkeldraad. De plaatselijke kerk wilde daarmee een duidelijk afkeurend teken afgeven aan de overheid die asielzoekersfamilies en andere immigranten apart, de kinderen gescheiden van de ouders, opsluit nadat zij over de Amerikaans-Mexicaanse grens zijn gekomen.

Kerstmis zou echter Kerstmis niet zijn als er geen mensen waren die tegen het feest zijn. Mensen die zich storen aan de aanwezigheid van een kerstboom in een openbaar gebouw of in de openbare ruimte. Die lieden vinden dat kerk en staat niet genoeg gescheiden worden. Die mauwers moeten dan maar een paar weken op (kerst)vakantie gaan, zeg ik dan. Er staan immers al genoeg Hollandse en westerse tradities op de tocht. Wat ook een traditie is rond de 'donkere dagen' en het feest van het licht, is dat velen zich opeens geroepen voelen om 'goed' te doen. Een extraatje voor een goed doel hoort bij het kerstgevoel.

Dat kan op een grote en op kleine wijze. Soms geven mensen geld aan een of andere organisatie, maar er zijn ook andere goede daden die klein lijken maar groot uitpakken. Zo is er de twaalfjarige jongen, Mika, uit Zaltbommel, die drie jaar lang zijn haar liet groeien om het uiteindelijk te doneren aan een organisatie die kinderen aan haarstukjes helpt nadat zij door chemokuren hun hoofdharen zijn verloren. Dertig centimeter lang was Mika's haar toen het werd afgeknipt. Precies de lengte die de Stichting Haarwensen prefereert voor haar hulpverlenende werk. Voor mij is Mika een held, want je wordt al snel als jongen geplaagd als je lange tijd met een blonde paardenstaart door je jonge leven gaat.

Andere medemenselijke daden uiten zich rond de kerst in het brengen van iets lekkers bij een eenzame oom, tante of buurvrouw. Een daad zoals dat geeft ons allemaal een goed gevoel van binnen en verschaft ons als het ware een legitimiteit om het er met Kerstmis eens flink van te nemen. Om hem eens goed te raken, zoals ook wel gezegd wordt. Dat is heel mooi en dat moet u zeker volhouden te doen, maar het streven zou toch eigenlijk moeten zijn om het hele jaar die oom of tante te steunen en die buurvrouw te bezoeken. En jawel, om die paardenstaart te laten groeien.

Wat is er immers op tegen om een goede daad langdurig vol te houden, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. "'t Zijn de kleine dingen die het doen", zong een bekend Nederlandstalig zangduo ooit en dat is een waarheid als een koe. Over koeien gesproken; ik hoop dat de politieke boerenacties in Nederland geen roet in uw kerstmaaltijd gaan gooien, anders moet u misschien echt wel naar die eenzame buurvrouw die wel op tijd voldoende eten in huis heeft gehaald.

Meer berichten