Column: 40 jaar Carillon, hoera!

Door Jelmer aan den Toorn

Normaal gesproken schrijf ik op deze plek wat ik zelf wil. Over dingen die in mijn leven gebeuren en waar ik de lezer deelgenoot van wil maken. Dat is het mooie aan het schrijven van een column. Je mag zelf weten wat er komt te staan op het beschikbare stukje pagina dat je hebt. Je hebt de volledige vrijheid om neer te pennen wat je wil, je mag je mening ergens over verkondigen of gewoon iets leuks vertellen. Een soort van vrijheid die ik erg waardeer.

Dit keer is het anders. Dit keer schrijf ik op verzoek van de redactie over het 40-jarig jubileum van Het Carillon. Niet dat ik daar nou zoveel over kan vertellen, want van die veertig jaren maak ik pas één jaar onderdeel uit. Natuurlijk wil ik wel over het jubileum schrijven. Jubileums zijn altijd leuk om iets over te zeggen, want wie jubileert heeft een mijlpaal bereikt. Die heeft iets heel lang volgehouden, meestal iets wat leuk is om te doen. Het woord 'jubileum' kan op een aantal manieren teruggeleid worden naar de oorsprong, maar altijd komt het neer op een woord dat 'vreugde', 'geluk' of 'lof' betekent. Lof in dit geval dus, want niets dan lof voor degenen die al 40 jaar een weekblad overeind weten te houden.

Ik ken Het Carillon van de keukentafel van ome Leo, waar ik vroeger als klein manneke met mijn opa en oma op visite ging. Ik ken het als een weekblad wat vanaf de herindeling ook bij ons in Rossum bezorgd wordt en wat lange tijd uitgegeven werd door een bedrijf uit Kerkdriel totdat de overname door De Persgroep een feit was.

Hoe dan ook, wie het ook uitgeeft, wat de historie van Het Carillon ook is, ik denk wel te weten dat het nog wekelijks een graag gelezen 'krantje' is en voor vele lezers van waarde is. Weekbladen als Het Carillon worden vaak weggezet als het lokale sufferdje, een nietszeggend reclameblad met de kneuterige nieuwsberichten over wat zich in het verspreidingsgebied afspeelt.

Toegegeven, er staat veel reclame in, maar daarentegen ook heel veel van wat er zich in de gemeente afspeelt. Veel advertenties zijn ook van lokale ondernemers, dus daar hebben we als lezers ook daadwerkelijk wat aan. En daarnaast kun je gewoon langs de advertenties heen kijken en gewoon het nieuws lezen. Je kunt zeggen dat de nieuwsberichten kneuterig zijn, of alledaags of niet interessant. Maar wat verschilt dat nou van een landelijk uitgegeven krant? Niets, want daar staat precies hetzelfde in. Je bepaalt toch zelf wat je wil lezen of niet. Ik ken Henk en Annie uit Well, die 50 jaar getrouwd zijn en het feest met kinderen en kleinkinderen al gevierd hebben, ook niet. Ik vind het wel leuk dat zij toch even in het zonnetje gezet worden en op de foto gaan met de burgemeester. Maar staat er een uitgebreid artikel over iets wat me interesseert, bijvoorbeeld iets historisch over de regio, dan lees ik dat graag. Zo kan de inhoud de ene week interessanter zijn dan de andere week.

Hoe dan ook, een lokaal weekblad voorziet in een behoefte. Grotere media besteden minder of geen aandacht aan de kleinere dingen die gebeuren, maar het aandacht geven aan de lokale kleinere dingen is juist de kracht van een weekblad als Het Carillon.

En daarom mag dit lokale sufferdje gewoon lekker blijven bestaan!

Meer berichten