Adrie en Debby kozen als gezin voor langdurige pleegzorg. Ook voor alleenstaanden zijn diverse vormen van pleegouderschap mogelijk.
Adrie en Debby kozen als gezin voor langdurige pleegzorg. Ook voor alleenstaanden zijn diverse vormen van pleegouderschap mogelijk.

'Ik blijf hier voor altijd, toch?'

Wie overweegt pleegouder te worden, is dinsdag 26 november om 19.00 uur welkom in gemeentehuis Kerkdriel. Pleegzorgbegeleiders en pleegouders informeren je dan open en eerlijk over pleegzorg. Zo zijn er verschillende soorten opvang: voor korte of langere tijd, zeven dagen of een dagdeel per week, voor weekenden en vakanties of tijdens crisissituaties. Adrie en Debby kozen samen met hun dochter heel bewust voor langdurige zorg. Een pleegzoon maakt sinds anderhalf jaar hun gezin compleet. "Maar wat in de rugzak van je pleegkind zit, weet je nooit precies."

door Loeki Bruinink

Kerkdriel - Al jarenlang hadden Debby en Adrie het plan een pleegkind in huis te nemen. Telkens verdween dat weer naar de achtergrond. Hun toenmalige appartement voldeed immers niet aan de eisen van de pleegzorgorganisaties. Een pleegkind moet over een eigen slaapkamer kunnen beschikken. Die extra ruimte had het echtpaar niet. Dat veranderde na hun verhuizing. Toen was die ruimte er wél. En dus nam hun plan steeds vastere vorm aan. "We hebben de keuze echt met z'n drieën gemaakt. Onze dochter bleek wel voorkeur te hebben voor een meisje." Ze namen contact op met pleegzorg. Er volgde een heel traject; van informatieavonden, huiswerk en trainingen tot thuisbezoeken. Zo werden ze voorbereid op de komst van een pleegkind en kreeg de pleegzorgorganisatie een goede indruk van het gezin. Daarna begon het wachten op een match. Die kwam na een paar maanden. In alles leek het kind bij hun gezin te passen, alleen… het was een jongen. "Het was een heel emotioneel moment. Onze dochter vond het gelukkig ook geweldig. "Ik zal goed voor mijn broertje zorgen", zei ze meteen." Dus gingen ze kennismaken met het zesjarige mannetje, dat in crisisopvang zat, in afwachting van een gezin voor langere tijd. "Het eerste contact is natuurlijk spannend. Hij stond al voor het raam op ons te wachten. Het ging eigenlijk vanzelf."

Door omstandigheden doorliepen ze het wenningsproces versneld: tussen de eerste kennismaking en de komst van hun pleegzoon zat slechts een week in plaats van zo'n twee maanden. "Onze dochter sleurde hem zowat de auto uit, toen hij werd gebracht. Hij had het hele huis al gezien toen wij nog buiten stonden. We hadden geluk dat net de zomervakantie begon: tijd om rustig te wennen."

Bij hun vaste pleegzorgbegeleider kunnen Adrie en Debby altijd terecht met vragen. Een maal per zes weken ziet hun pleegzoon zijn ouders. Nee, niet alles gaat over rozen. "Je gaat met z'n allen door fases. Pleegkinderen hebben een eigen levensgeschiedenis; een rugzakje. Wat daar allemaal uit komt, weet je nooit precies." Ze hebben geen moment spijt van hun beslissing. Wel hebben ze geleerd hun eigen grenzen te bewaken, zichzelf niet weg te cijferen. In het belang van alle gezinsleden. "Ik blijf hier voor altijd, toch?", vroeg hun pleegzoon laatst onzeker. "Ja", antwoordden Adrie en Debby volmondig, "jij blijft bij ons."

www.pleegzorg.nl

Meer berichten