On-kruid: Perzikkruid

In deze rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs. Deze week perzikkruid.

Bij deze naam denk je al gauw aan een sappige perzik, maar ik moet u dan teleur stellen. De naam verwijst namelijk naar de bladeren en de roze kleur van de perzikbloemen. Deze tot de duizendknoop (Polygorum) familie behorende plant, heeft aarvormige en verdikte zaadknoppen. Ik heb ze nooit nageteld dus of het er duizend zijn betwijfel ik toch. Perzikkruid wordt in de volksmond ook wel 'Jezus kruid' genoemd. Volgens Bijbelse bronnen groeide de plant op de plek waar Jezus is gekruisigd. Zijn bloeddruppels vielen op het perzikkruid, wat de rood/bruine vlekken op het blad veroorzaakte.

De plant komt waarschijnlijk van oorsprong uit Azië, maar naarmate de mens steeds meer de aarde ging cultiveren, is de stikstof minnende plant bijna in heel de wereld te vinden. De zaden bezitten eiwitten, wat zetmeel en looistoffen, die een knapperige bite geven als je ze in je mond stopt. Ook de vogels zijn er dol op, vandaar dat je ze ook tegenkomt in vogelvoer. Zowel de zaden als de jonge bladeren kunnen, nadat ze goed gewassen zijn als groente worden gegeten.

Medicinaal werkt perzikkruid, volgens de volksgeneeskunde, urinedrijvend (looistoffen) en tegen nier- en blaasstenen. Mijn tante gebruikte een kompres met thee van perzikkruid tegen aambeien.

Bloeiend perzikkruid wordt door de wolververs gebruikt als natuurlijke kleurstof. Het geeft na het koken een groene tot diep gele kleur.

Meer berichten