Foto: Foto:

Column: Kerkelijke kleur

Door Louis van der Sangen

Het was de pastoraal werker die dit zei: "Een kerkelijke kleur geven aan de uitvaartdienst." Een mooie titel voor een column, besloot ik meteen. De aanleiding van deze uitspraak was minder mooi. Het betrof namelijk mijn buurvrouw. Het onverwachts heengaan van deze dame op leeftijd raakte mij en anderen die nauw betrokken waren met de zorg voor haar. Met vier personen vormden we al jaren een mantelzorggroepje. En de zorg nam met de jaren toe. Het is dan ook onvoorstelbaar dat onze ouderen te vaak in een onverantwoorde en onveilige thuissituatie moeten blijven, terwijl dat dit echt niet meer kan. Naast de hulpbehoevendheid is er ook nog steeds die eenzaamheid. Natuurlijk ben ik helemaal voor om iedereen zolang mogelijk in hun thuis te laten wonen. En dat aan te vullen met thuiszorg, huishoudelijke hulp en dagopvang. Maar er zijn menswaardige grenzen. En met de groeiende groep ouderen is er voor de toekomst helaas nog geen verbetering te verwachten.

Dat je binnen een week kunt overlijden en een uitvaart kan krijgen werd weer eens bewezen. En tijdens deze dagen komen de verhalen en vooral de wensen naar boven. Het zorgen voor een waardig afscheid is dan het enige wat telt. Een ervaren, betrokken en ondersteunende uitvaartorganisatie is daarbij onmisbaar. En als die maar een paar deuren verder zit, dan maakt dat de samenwerking nog intenser en beter. De wensen van de buurvrouw werden benoemd en een combinatie van deze wensen werd snel gevonden. De pastoraal werker droeg bij aan de wens om tijdens de dienst het katholieke en protestants geloof te vermengen. Deze wens was uit respect voor haar man zaliger, want die had indertijd zich uit liefde voor haar laten dopen. De spreuk van twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen, werd ook benoemd. Volgens mij vreesde mijn buurman daar niet voor, maar hij nam toch maar het zekere voor het onzekere.

Voor mij maakt het helemaal niet uit welk geloof je aanhangt. Er is één geloof dat boven alles gaat, en dat is het geloof in jezelf. Zonder dit, doen alle andere er niet toe. Zolang een mens als een uniek individu wordt beschouwt en gerespecteerd en niet wordt onderdrukt en of gediscrimineerd, er geen haat wordt gepredikt, geen verplichtingen en geen onthoudingen worden opgelegd, maar wel de menswaardige normen en waarden worden nagestreefd, dan is elk geloof mij lief. Ik ben de eerste die zich dan inschrijft, maar ik zal nog wel even geduld moeten hebben.

Het missen is al begonnen. De telefoontjes, de klusjes, de boodschappen, de ritjes, de griepprik halen, de grapjes en zeker de zorg en de dankbaarheid. Na negenendertig jaar buren is er een tijdperk afgesloten. En in die tijd is er geen verkeerd woord gevallen. Een periode waar ik dankbaar en met een goed gevoel op zal blijven terugkijken. En wat blijft zijn natuurlijk de herinneringen, die zal ik blijven koesteren. Zoals we dat altijd doen met onze overleden naasten. En zo hoort dat ook.

Ik troost me met de gedachte dat de buurvrouw weer bij haar maatje is en dat ze weer samen dansen en zorgeloos plezier hebben.

Meer berichten