Column: Hieperdepiep

Door Jelmer aan den Toorn

Laatst was het weer zover; er werd een jaar bij mijn leeftijd opgeteld. Ik mocht 36 kaarsjes uitblazen. Ter ere daarvan moest ik het weekend voor mijn verjaardag vrijhouden van mijn vriendin. Waarom wist ik niet, maar dat was dan ook de bedoeling. Via een website had ze een verrassingsweekend geboekt, met overnachting. Zonder van tevoren te weten waar we terecht zouden komen. Je kunt wel aangeven hoe ver je maximaal wil rijden, in wat voor gebied je terecht wil komen en je kunt ook steden of regio's uitsluiten.

Op de zaterdag van vertrek, in het laatste zonnige weekend van dit jaar, moest er een code open gekrast worden en daarna op een website ingegeven worden. Dan krijg je te horen in welke richting je moet vertrekken. In ons geval mochten we het ruime sop kiezen richting Mechelen in België en dat deden we dus. In Mechelen aangekomen bleek die stad al een verassing op zich te zijn. Ik heb bij Belgische steden toch meestal nog het vooroordeel dat ze grijs en grauw zijn, zoals het lijkt vanaf de snelweg als je erlangs rijdt richting Frankrijk. Bij Mechelen is dat zeker niet het geval, wat een mooie stad is dat zeg. Een schitterend historisch centrum met prachtige goed bewaard gebleven gebouwen.

We hadden de zon mee, je krijgt wat je verdient natuurlijk, dus de terrassen lonkten. Een drankje hier, een hapje eten daar, we genoten van Mechelen. En toen waren we nog niet eens op de eigenlijke eindbestemming. Die eindbestemming bleek uiteindelijk het dorp La Hulpe, of Terhulpen, op de Vlaams/Waalse grens vlakbij Waterloo. Een bezoek aan de Leeuw van Waterloo mocht dus niet ontbreken, het herdenkingsmonument voor de Slag bij Waterloo. Indrukwekkend op zich, maar, Hollands als we zijn, was 18 euro per persoon om een heuvel op te kunnen lopen naar een leeuw niet aan ons besteed.

Op naar de overnachtingsplek dus maar. Wat een super B&B was dat, zeg. Gastvrije mensen, een heel mooi huisje van alle gemakken voorzien en in een mooie omgeving. Prima voor elkaar dus. Toen we terugkwamen van het restaurant waar we heerlijk dineerden, werd er in het dorp een vuurwerkshow gehouden, ter ere van mijn verjaardag natuurlijk. Als je jezelf niks verbeeldt dan ben je niks toch? De volgende, zonnige, zondag brachten we door op het landgoed rond Chateau La Hulpe, in de abdij van Veirlingsbeeck en op de Postelse Abdij, waarna de rit naar huis gemaakt werd. Als je zo je verjaardag kan vieren, terwijl die pas de maandag daarna is, dan mag je je gelukkig prijzen toch?

Eigenlijk had ik me voorgenomen om mijn verjaardag thuis niet te vieren, maar stiekem vind ik dat toch ook wel gezellig. Dus toch wat mensen uitgenodigd om onder het genot van een hapje en drankje het heugelijke feit van mijn ouder worden te vieren. Om alvast te wennen aan het idee, werd het feest gevierd bij mijn vriendin thuis, wat vanaf 1 januari aanstaande ook mijn thuis gaat worden. Ja u leest het goed, we gaan samenwonen. Een spannende, maar erg leuke stap waar we allebei veel zin in hebben. Een grote verandering in ons beider levens, maar in de positieve zin natuurlijk. En weer een keer verhuizen voor mij, maar daar ben ik inmiddels gelouterd in dus daar draai ik mijn hand niet voor om.

Meer berichten