Eigen huis eerst

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Deze zomer was de zomer van de maanlanding. Althans van de terugblik op de landing van de eerste mensen op de maan op 21 juli vijftig jaar geleden. 'Loop naar de maan', luidt het boze spreekwoord wanneer we van iemand af willen, maar dat is niet zo makkelijk. Driehonderdvijfentachtigduizend kilometer lopen is geen sinecure. Ook met een ruimteschip is het een kloteneind van huis! Toch lukte het vijftig jaar geleden om met een enorme raket, met er bovenop een kleine capsule zo groot als een kleine badkamer in een sociale huurwoning, los te komen van de zwaartekracht van moedertje aarde en de afstand te overbruggen. En niet alleen dat. Twee astronauten stapten uit om enkele dagen op de maan door te brengen. Dat alles met behulp van, naar huidige normen, primitieve computers.

De terugblik op de maanlanding werd ons ruimschoots voorgeschoteld met behulp van uitgebreide documentaires uit de jaren vijftig en zestig. Ik heb er van genoten en heb er zoveel mogelijk van gezien. Ik herinner me de maanlanding nog wel, maar vijftig jaar later blijkt toch het een en ander van het geheugen te zijn vervaagd. Wat me vooral raakte was het lef dat de astronauten tentoonspreidden door die gedurfde reis aan te gaan. Er waren tijdens de voorbereidingen al verschillende doden gevallen maar het weerhield hen niet om hun leven op het spel te zetten voor het ene doel: landen op de maan. In de jaren negentig sprak ik met astronaut Alan Bean, de vierde man die op de maan liep, en hij vertelde me dat het het uitkomen van een droom was en dat hij daar alles voor over had gehad. In de jaren zeventig werd het Apollomaanlandingsprogramma voortijdig geschrapt. Het werd te duur en de belangstelling nam af. Het doel was immers bereikt.

Tegenwoordig horen we weer geluiden over een terugkeer naar de maan als eerste stap in een reis naar de buurman, de planeet Mars. Waarom eigenlijk? We weten al dat daar geen (mars)mannetjes wonen dus daar hoeven we niet voor te gaan. Sommige wetenschappers menen dat wij onze eigen aardkloot zo slecht behandelen dat we een toevluchtsoord dienen te kweken in het geval dat de aarde onbewoonbaar wordt.

Dat zijn niet bepaald de optimisten onder ons. Critici beweren dat het te duur is en dat de aarde zelf nog voldoende stof biedt voor ontdekkingen. Barack Obama schreef als president dat de ontdekkingsreizen naar buitenaards leven vooruitgang zullen bieden op het gebied van gezondheidszorg, landbouw en kunstmatige intelligentie. Toegegeven, de enorme sprong vooruit die gemaakt is in computerontwikkeling en automatisering in het algemeen is mede te danken aan de ruimtevaartprogramma's van onder anderen de Amerikanen en de Russen. De uitspraak van de eerste man op de maan, Neil Armstrong, dat ooit de computer zo klein zal zijn dat deze in een woonkamer past, spreekt boekdelen. De technologie die nu in uw handpalm rust is krachtiger dan die van Armstrongs maanraket van vijftig jaar geleden. Ik zou zeggen: laten we eerst orde op zaken stellen in eigen huis voordat we naar de buurman gaan, maar de vooruitgang is niet te stoppen. Daar helpt geen enkele column aan dus: voorwaarts; Mars!

Meer berichten