Column: Sportiviteitsprijs

door Jelmer aan den Toorn

Aan de rand van een zwembad een column schrijven, er zijn slechtere plekken te bedenken. De zon, die door zich van zijn beste kant te laten zien, heel de wereld een stuk mooier maakt, en de daarmee gepaard gaande temperatuur die het buiten vertoeven een stuk aangenamer maakt, het mag van mij tot de kerst zo zijn.

Noem het toeval of niet, maar de afgelopen weken was bij alles wat ik ondernam het weer me goedgezind. Een collega trouwde op een fantastische locatie aan een meer. Er was regen voorspeld, maar het was stralend weer. Dat kwam het feestje 's avonds, waar een aantal collega's voor uitgenodigd waren, zeer ten goede.

De volgende dag stond er een festival in Utrecht in de agenda. Een outdoor festival. Wederom prachtig weer.

Op Hemelvaartsdag togen mijn lieftallige vriendin en ik met Krak Oe Noot, de welbekende Rossumse blaaskapel, met een bus naar Groenlo. Daar werd meegedaan aan een dweilorkestendag en in de 'leutklasse' werd de derde prijs in de wacht gesleept. Ik mocht de bekkens slaan, wat natuurlijk -buiten de kwaliteit van de rest van het orkest- mede garant stond voor het succes. Dat mijn vriendin zich bij de sfeer verhogende pompom-dames had gevoegd, droeg daar misschien nog wel een nog groter aandeel aan bij. Maar, u raadt het al, ook die dag was de zon niet weg te denken.

Ik wil niet opscheppen, maar de laatste tijd hangt de zon aan mijn kont, zullen we maar zeggen. Kan toch geen toeval meer zijn?

Afgelopen weekend was Nederland in zijn algeheel in zomerse temperaturen gehuld. Daarvoor geef ik de credits aan de weergoden, zo ben ik dan ook wel weer. Het geluk van afgelopen weekend bestond vooral uit het feit dat wij een goede vriend hebben met een prachtig zwembad in de tuin. Kwam dat even goed uit. Mijn kinderen waren bij mij en het hoeft geen raadsel te zijn waar wij het grootste deel van ons weekend hebben besteed. Juist ja, aan en in het zwembad! Drankje erbij, wat te eten erbij, af en toe even afkoelen in het zwembad, mooier hoeft het niet te worden.

Op zaterdag bedacht de eerdergenoemde zwembadeigenaar dat het misschien wel een mooie uitdaging voor hem zou zijn om aan een obstacle run mee te doen op zondag. Het lukte hem zelfs nog om een startbewijs te kunnen krijgen ook en zodoende reisden we zondagochtend af naar Schaijk om hem, en vele anderen, aan te moedigen.

In een recreatiegebied was, complimenten voor de organisatie, een route uitgezet. Over zand, door het water, over vele zeer uitdagende obstakels moest acht kilometer gebuffeld worden. Daar ging hij dus onvoorbereid aan meedoen. Wie is er dan gek? Respect voor hem hoor, heel veel respect zelfs, want hij flikte het gewoon.

Zo'n anderhalf uur na de start kwam hij, haast fluitend, over de finish. Wat een prestatie, van hem en van alle anderen met hem. Ik word al moe als ik ernaar kijk, laat staan dat ik eraan mee zou moeten doen. Zijn prestatie heeft mij echter wel aan het denken gezet. Misschien moet ik eens wat meer aan mijn conditie en sportiviteit gaan doen. Maar daar hebben we het een andere keer nog wel eens over… De sportiviteitsprijs van deze week gaat in ieder geval naar Ron!

Meer berichten