In het land der blinden

Door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Nederland heeft een constitutionele monarchie. Als u na het uitspreken van die woorden uw gebit nog in de mond heeft, bent u een hele peer. We leerden al over dat begrip in de laatste klas van de lagere school, tegenwoordig de basisschool. Het betekent zoveel als: het land heeft een koning of een koningin en dat ligt vast in de grondwet. Dat laatste is voor politici heel belangrijk om te weten. Ze kunnen dan immers niet zomaar de koning afzetten. Ze mochten eens een poging willen ondernemen om de koning naar de kroon te steken.

Naast de politici wonen er in Nederland echter ook nog gewone mensen en die hebben over het algemeen genomen een uitgesproken mening over het koningshuis. Het enthousiasme met betrekking tot het koningshuis is echter tanende. Jongeren tussen hun achttiende en vierendertigste levensjaar stonden in 2007 in grote meerderheid achter het koningshuis met een percentage van maar liefst zeventig procent. Vorig jaar was dat nog maar vijfenvijftig procent, aldus een recent opinieonderzoek. Onder Nederlanders van vijfenvijftig jaar en ouder zijn de Oranjes onveranderd populair met een percentage van tachtig procent dat enthousiast is over hen. Daar komt bij dat koning Willem Alexander een rapportcijfer krijgt van zeveneneenhalf en koningin Maxima zelfs een acht. Beiden mogen dus nog een tijdje blijven.

Waarom de koninklijke familie bij de jongeren minder populair is geworden, is niet bekend. Men weet wat dat betreft van de prins geen kwaad. Misschien vinden zij het koningshuis maar een ouderwets instituut dat hen steeds minder aanspreekt. Ook kan een reden zijn dat de royals 'te duur' gevonden worden met een prijskaartje van zo'n achteneenhalf miljoen pietermannen per jaar. De koninklijken zijn de koning te rijk, maar daar kun je natuurlijk veel leuke dingen mee doen als land. Ouderen waarderen wellicht de rust die er rond de koninklijke familie heerst. Geen bekende seksuele escapades van pa de koning en geen financiële uitspattingen van ma de koningin. De voorvaderen van Willem Alexander konden er namelijk wel wat van. Er waren er bij die wel acht of negen buitenechtelijke kinderen hadden bij even zoveel minnaressen.

Met de vaderlandsliefde is het ook niet zo florisant gesteld. Ja, Nederlanders kleden zich massaal in oranje gewaden op Koningsdag, maar dat heeft meer te maken met liefde voor plezier maken dan met vaderlandsliefde. Zo ook met het zwaaien met de nationale driekleur bij internationale sportevenementen. Haal het sportelement er uit en weg zijn de vlaggen. Misschien zijn Nederlanders wat te bescheiden en te terughoudend met hun liefde voor het vaderland. Het woord 'vaderlandsliefde' laat immers een nare smaak achter als je de geschiedenis met alle oorlogen in Europa bekijkt. Of we vaderlandsliefde nodig hebben is overigens maar de vraag. Deze vorm van affectie heeft eerder hoogte- en dieptepunten gekend en Nederland bestaat nog steeds. Voor de koning zou een president het alternatief kunnen zijn maar daar zijn genoeg slechte voorbeelden van. Nee, laat Willem en Maxima maar lekker zitten, want in het land der blinden is Eenoog koning.

Meer berichten