Foto: Hans van Oosterhoudt

Column Louis van der Sangen: A2

Als je zo'n beetje in het midden van de Bommelwaard woont, dan ben je wel erg afhankelijk van deze slagader. En dan gebeurt het onvermijdelijke. Onderhoud aan de A2. In het weekend weliswaar, maar de impact is er niet minder om. Ook ik ondervond de ongemakken tijdens deze afsluiting. Het autoritje op zaterdag naar Schiphol gaf geen problemen. Ter hoogte van de afslag Tiel stond al aan de andere een kilometerslange file. Ook rond Schiphol zag ik dit probleem. Dat zou straks op de terugweg nog wel een dingetje worden, dacht ik nog. En in mijn hoofd dacht ik al hoe ik die knelpunt bij Tiel kon omzeilen. Ik liet het snel los, de routeplanner op mijn mobiel kan dat veel beter. Die vriendelijke maar helaas emotieloze dame wijst mij vanaf de linkerhoek geklemd in het standaardje mij altijd de weg. Ik denk dat ze twijfelt aan mijn korte geheugen. Ze herhaalt namelijk heel vaak. Kleinigheidje hoor. Ze blijft in haar rol, zelfs als ik eigenwijs afwijk van de door haar zorgvuldig uitgekozen route. De verkeersveiligheid zou er niet op vooruit gaan wanneer diezelfde dame allerlei verwensingen naar mijn hoofd zou gaan slingeren. Buiten mijn voertuig op de weg is er al genoeg ongeduld en huftergedrag. En verder ik kon wel vertrouwen op de logistieke kwaliteiten van onze wegbeheerders, toch? Straks op de terugweg kwam ik daar vanzelf wel achter.

Ik denk dat ze twijfelt aan mijn korte geheugen.

Het panoramadak op Schiphol was weer eens gesloten. Helaas geen mogelijkheid om te zwaaien. Nou ja, zwaaien, het is maar het idee hè! Als je uberhaubt de juiste vliegmachine kunt vinden en de juiste vertrektijd weet. Even zwaaien naar het viertal dat een maand naar Japan vertrekt hoort er gevoelsmatig bij. De drie musketiers dacht ik nog. Ja inderdaad die waren ook met zijn vieren. Na het aftikken van veertien eurootjes vertrouwde ik weer op dame aan de linkerzijde. Helaas, belandden we al snel in de eerste file. De grote vakanties naderen en in ons landje zie je steeds vaker dezelfde taferelen als bij de oosterburen. Het ergste moest nog komen. Ik had samen met de dame links besloten om de aanwijzingen te volgen en we zouden wel zien waar het schip zou stranden. Het strandde al ver voor Tiel. Bij Tiel zei de dame, links aanhouden, maar de wegbeheerder wees naar rechts. Ik ging dus rechts richting Gorkum. De dame bleef in haar rol. Twintig onnodige minuten en kilometers later passeerden we de afslag die ik eerder van de dame moest nemen. Richting Tiel dus. Ik hoorde echt "tssssss" links van mij.

Kort samengevat. Via Nijmegen en veel stilstaand verkeer duurde de terugreis drie uur. En maak je vooral geen zorgen over de enorme kosten die het onderhoud van de A2 met zich meebrengt. Met de veel te hoge benzineprijzen van de laatste weken en al die files en heel veel extra kilometers zijn volgens mij daarmee die kosten al ruimschoots gedekt. Hoe dan ook, alle respect voor de mensen die dag en vooral 's nachts voor onze onmisbare wegennet zorgen.

En de dame links op het standaardje? Ik heb zachtjes sorry gezegd.

Louis van der Sangen
Meer berichten