Foto:

Heb uw naasten lief

Door Jelmer aan den Toorn

In mijn column van drie weken geleden schreef ik over een spelletje dat ik speelde. Voor de Rossumse mensen die mijn column gelezen hadden kon dat spelletje ook een punt opleveren. Bij de eerste Rossumse dorpsquiz, op Koningsdag, was de naam van het spelletje het antwoord op een vraag.

Samen met twee anderen van de Rossumse Oranjevereniging heb ik die dorpsquiz samengesteld, met drie personen was het een flinke klus die vanaf oktober tot de week voor Koningsdag de gemoederen van ons drieën goed bezig gehouden heeft. Des te mooier was het om te zien dat 14 teams zich op hadden gegeven en op Koningsdag naar het Slotpark waren getogen om de aftrap van de dorpsquiz te geven. Een boek van 53 pagina's met de meest uiteenlopende vragen en opdrachten moest worden ingevuld. Er op uit, Google raadplegen, telefoontjes plegen, historische boekjes uit de kast opdiepen, alles werd uit de kast gehaald om de vragen te beantwoorden. Vervolgens gedurende de dag ook nog op bepaalde tijdstippen klaar staan voor opdrachten, het was me de uitdaging wel voor de teams. Ondanks dat het best wel wat inspanning vroeg waren de reacties over de hele dag louter positief. Ons idee om, net als vele dorpen om ons heen, een dorpsquiz te organiseren was dus een doorslaand succes. In de Rossumse editie moeten de teams tussendoor ook nog wat extra opdrachten maken. Uiteindelijk sluiten we in november af met een slotavond.
Ik heb in het dorp al best wat mee georganiseerd, maar deze dorpsquiz is toch wel een van de leukste dingen hoor. Het enthousiasme waarmee de deelnemer zich inzetten en het fanatisme wat daar mee gepaard gaat, heerlijk om te zien! Tegenwoordig is iedereen continu met elkaar in verbinding en ook digitaal leeft de schijnbaar dorpsquiz enorm. Uit verschillende richtingen horen we dat in WhatsApp-groepen volop gespeculeerd wordt over tussenstanden, volgende opdrachten en van alles nog meer.
In mijn vorige column schreef ik ook over hoe snel de tijd tegenwoordig lijkt te gaan. In die drie weken tijd is daar nog steeds niks aan veranderd en ik denk dat de tijd ook altijd even snel voorbij zal blijven gaan. Zo is het ook al bijna een jaar geleden dat mijn oma overleden is. Wat kan iets dan toch nog als de dag van gisteren voelen hè? En wat kan gemis een vreselijk iets zijn eigenlijk. Dat iemand gewoon niet meer dichtbij is, nooit meer tegen je praat, nooit meer aan de andere kant van de telefoonlijn is, het is eigenlijk maar een rare gewaarwording. Ik ga niet zielig doen hoor, ik heb ruim 34 jaar van haar mogen genieten, maar had er graag nog 34 jaar aan vast geplakt. Net zoals datzelfde het geval is bij mijn andere oma die dit jaar al 10 jaar niet meer onder ons is. Dat de tijd vliegt is niet erg, maar in zulke gevallen wel. Niemand wil zijn of haar naasten missen denk ik. Ik had in ieder geval prima zonder die 'mis-ervaringen' gekund. Velen met mij zullen dat kunnen beamen, net zoals velen met mij ook het besef zullen hebben dat niks zo zeker is in het leven als de dood. En daarom moeten we gewoon iedere dag genieten van degenen die we om ons heen hebben, voor je het weet moet je ze missen.

Jelmer aan den Toorn
Meer berichten