Antoon

door Robert Goesten, Michigin, U.S.A.

Er is een Kerkdrielenaar doodgegaan... Dat gebeurt uiteraard wel vaker, maar dit keer is het een heel bijzondere Drielenaar. Op zondag 10 februari overleed op bijna eenennegentigjarige leeftijd Antoon (Toontje) Vissers. Antoon woonde vanaf zijn geboorte tot op hoge leeftijd aan het Mgr. Zwijsenplein, waar hij de wereld langs zag komen. Hij belandde, net als zijn vader, in de bouw als timmerman. Menig maal heb ik hem op zijn fiets naar een bouw zien pendelen, werkbroek aan en alpinopet op zijn hoofd.

De bouw was echter niet zijn hele leven. Antoon diende de gemeenschap in verschillende functies. Hij was tientallen jaren lid van het bestuur van het Driels Museum, waar hij niet alleen aan de bestuurstafel zijn handen uit de mouwen stak. Hij liep voorop als het ging om het daadwerkelijk verbouwen van het museum en de inrichting van exposities. De bij het museum in eigendom zijnde houten boerenwagens zijn ooit door hem op deskundige wijze gerestaureerd. Antoon had in zijn jonge jaren nog bij één van de laatste wagenbouwers van het dorp gewerkt.

Ook was hij lid van de redactie van het historisch blad Drielse Vertellingen dat hij in 1984 mee oprichtte. Zijn historische kennis van de bouw bracht hij ter tafel als lid van de Maasdrielse monumentencommissie in de jaren negentig. Naast vader in een rijk gezinsleven, ontpopte Antoon zich als een ware kunstenaar die anderen graag liet meegenieten van zijn creatieve talenten waarbij hij bekende dorpsfiguren van weleer in hout uitsneed en hen zo onsterfelijk maakte. Talloze beeldjes van reeds overleden Drielenaren zagen door zijn handen het levenslicht. Vele van zijn dorpsgenoten hebben hem met zijn beeldjes gespot bij tentoonstellingen en jaarmarkten waarbij Antoon bij elk beeldje een verhaal had.

Een stille kracht

Antoon kon geweldig verhalen vertellen maar 'het opschrijven' kon hij niet, zo zei hij altijd. Totdat hij in 2007 het boekje 'Aauw Driel; Verhaoltjes Over kleurijke Minse' uitbracht. Daarin verhaalde hij in perfect Driels dialect niet alleen over mensen als Ko Baars, dr. Richard van Pelt en Kee Kroes, maar ook over de Drielse kermis en 'Ons Verreke'. Al met al een waardig document waarin niet alleen een aantal mensen en gebeurtenissen, maar vooral ook het Drielse dialect voor het nageslacht is vastgelegd.

In 2016 bracht Antoon nog een boekwerk uit. Dit keer over zijn militaire diensttijd tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog in de jaren veertig. Samen met nog drieënzeventig andere jongens uit Maasdriel werd hij naar de Indonesische archipel verscheept om in dat, volgens Antoon 'prachtig laand', orde te gaan herstellen. Het boekje 'Zoals Ik Me De tijd In Nederlands Indie herinner' brengt een ode aan alle jongemannen uit het Maasdriel van destijds die soms getraumatiseerd terug kwamen. Twee van hen moesten achter gelaten worden. Een fraai boekwerk dat een monumentje in de geschiedenis van Maasdriel vormt.

Dit alles is deel van de persoon Antoon Vissers die in het Drielse node gemist zal worden. Antoon Vissers, een bescheiden mens, een stille kracht. Ik ben blij dat ik meer dan vijfendertig jaar zijn vriend mocht zijn.

Meer berichten