Spinneke

Foto:

door Jules Leerintveld

"Heb jij dat spinneke gezien?" Het is tegen sluitingstijd en ik ben nog even de Lidl binnen gelopen voor een snelle boodschap. De jonge caissière is alvast de vloer aan het dweilen in afwachting van de laatste klanten. "Spinneke? Wat is het ergste dat er kan gebeuren?", vraag ik haar. Ze ratelt verder: "Ik moet er niet aan denken dat hij tegen mijn benen omhoog kruipt." Ze trekt haar dweil weg en ik zie een bewegingloos spinnetje liggen van minder dan een centimeter groot. Ik zeg tegen haar dat het spinnetje waarschijnlijk veel banger van haar is geweest, dan het omgekeerde. Veel mensen denken vaak aan wat er allemaal in hun leven kán gebeuren, vaak hersenspinsels, en ontwikkelen hierdoor allerlei angsten; het 'might happen syndrome'. Veel mensen huiveren voor hun gedachten, zoals ontmoetingen met allerlei stekende insecten of wormpjes die je gezondheid met duivelse snelheid te gronde richten. Het 'might happen syndrome' weerhoudt mensen niet alleen van verre vakanties, maar van allerlei uitdagingen of veranderingen in hun leven.

Maar ook ik ben niet altijd heldhaftig, zelfs eerder een schijterd. In 2001 reisde ik langs de klassieke Mayaroute door Mexico, Guatemala en Belize. In het laatste land, een buitenbeentje in Midden-Amerika, wonen veel rastafari met de bekende groen-geel-rood gekleurde mutsen op hun hoofd. Ik verbleef enkele dagen op het bekende Caye Caulker, een van de koraaleilandjes die als groene plukjes broccoli aan de horizon liggen. Op één van die dagen ging ik snorkelen. De zon was kanariegeel, als de dooier van een scharrelei. Een supersnelle speedboot bracht me vlakbij het maagdelijke koraalrif. Overal kon ik de bodem van de zee zien met een uitbundige flora en fauna. Scholen vissen met de meest uiteenlopende kleuren, zeeanemonen en koralen als ware kunstschatten.
Dan begint het echte werk, het snorkelen tussen pijlstaartroggen van ruim een meter groot. Een grote rog kwam langs mij gezwommen. Wat een prachtig gezicht om te zien hoe deze dieren zich gracieus door het water begeven. Daarna kwam een andere pijlstaartrog in mijn richting. In een split second realiseerde ik me de 'reputatie' van zijn staart. Deze staartstekel werd vanwege zijn vlijmscherpe eigenschap door de Maya's gebruikt voor mensenoffers, naast scherp is ie namelijk ook giftig. Op speciale offertafels werd op rituele wijze de borstkas van krijgsgevangenen opengesneden en het nog kloppende hart door priesters eruit gerukt.

De rog zwom mij nog steeds tegemoet. Op het laatste moment trok ik mijn kont flink omhoog, waarna de rog gelukkig tussen mijn wijd gespreide O-benen doorzwom. Voor een rituele besnijdenis of een enkeltje naar de Killing Fields vond ik het toch te vroeg. Mijn verlangen naar de traag stromende Maas en de wat wildere Waal met daartussen de liefelijke landschappen van de Bommelerwaard was groter.

Meer berichten