On-kruid: Salie

In deze nieuwe rubriek vertelt Jules Faber wekelijks over planten die in Nederland te vinden zijn. Hij gaat hierbij in op de kruidengeneeskunde en hun benaming, maar geeft ook recepten prijs.

Mijn moeder zei altijd: "Als je salie in je tuin plant, heb je geen dokter nodig." Vooral tijdens de wintermaanden gebruikte ze veel (gedroogde) salie uit onze tuin. Dat viel niet altijd bij iedereen in de smaak, vooral niet bij mijn jongere broer. Ook niet toen ze uitlegde dat de saliebladeren, en dan met name de oppervlakte van breedbladige, lijken op onze tong.

De mondholte is het werkingsgebied van salie, voor het behandelen van hoestklachten, keelontstekingen en aften. "Een kopje saliethee met wat honing doet wonderen", zei ze altijd. Het was ook een geliefd kruid in de Griekse en Romeinse tijd. Aan hen hebben we de Latijnse naam 'salie' te danken. Vrij vertaald betekent het zoiets als 'genezen' of 'redden'. Ze ontdekte ook dat salie ziektekiemen dood, omdat het een 'kiemdodende' werking heeft en rustgevend is voor lichaam en geest.

Daarom adviseerde ze om voor het slapen gaan een kopje thee met een halve theelepel gedroogde salie en een halve theelepel gedroogde kamillebloemen te drinken, met wat honing voor de smaak.

De Fransen hebben tijdens de wintermaanden een 'versterkend' saliesoepje op het menu staan. Gemaakt van één liter water, zes salieblaadje, zes knoflookteentjes, wat zout en één kopje olijfolie. Breng dit aan de kook en laat het doorkoken. Doe dan een sneetje, geroosterd, brood in je soepbord en giet de soep er over heen.

Meer berichten