Inspiratie

Zondagmorgen, zittend voor de pc op zoek naar inspiratie voor deze column. Gebruikelijk blijft tijdens de afgelopen week wel een idee in mijn achterhoofd hangen. Soms is een woord, een gebeurtenis of een gevoel genoeg om daarover te schrijven. En dan eenmaal met de toetsenbord voor mijn neus, dan worden woorden zinnen en ontstaat er een verhaaltje. En het leuke is dat ik altijd de eerste ben die het leest en meestal zelf verrast wordt door het resultaat.

Maar vandaag staar ik zuchtend tussen de lamellen van de jaloezieën door naar buiten. Het veel te hoge grasveldje die de gebruikelijke laatste maaibeurt gemist heeft, en vertoont voor de helft wit bevroren plekken. De andere helft is door de zon al onder handen genomen. Ook het wit op het dak van het tuinhuisje is al weer omgetoverd naar het standaard groen. Een roodborstje zoekt huppend van tak tot tak naar voedsel. Een koolmeesje en een mus doen hetzelfde. De pindaslinger en de vetbollen zijn nauwelijks aangeraakt, want het is nog niet echt winter. De kerstboom ligt in de hoek van de tuin, wachtend op zijn laatste reis met de groencontainer. Het konijntje huppelt weer vrolijk rond in het buitenverblijf. Die heeft gelukkig geen last van het verlies van haar buurvrouw, pas enkele dagen geleden.

Mensen zijn en blijven rare wezens

De struiken en bomen hebben ook de nodige najaarssnoeibeurten gemist. Er staan diverse verwaarloosde bloempotten en hangpotten met triest ogende planten achter in de tuin. Gelukkig lijkt het minder erg met die nog niet bevroren, groen overgebleven sprieten en blaadjes. Een snelle blik naar de voortuin bevestigt nogmaals dat er in het afgelopen najaar ergens iets is misgegaan met de planning. Het maakt het verlangen naar de lente des te groter. Ja ja, de winter is net begonnen. En nu al bezig met de lente. Winter is namelijk niet mijn favoriete jaargetijde. De strak blauwe lucht en een stralende zon maakt het wel aangenamer. Altijd beter dan dat donker grijze. Een beetje kou en wat winterse neerslag hoort er nu eenmaal bij. Maar op die Oostenrijkse en Duitse chaos van nu, zit ik echt niet te wachten. De één doet er alles aan om daar te komen en een ander probeert met alle macht er aan te ontsnappen. Mensen zijn en blijven rare wezens.

De lente is mijn ding. Het is weer langer licht. Genieten van de eerste warmere zonnestralen. Het liefst buiten, beschut tegen de wind, in de opening van het tuinhuisje. De vogels die weer aan de slag gaan. De eerste knoppen aan de struiken en bomen. Klusjes in de tuin. En die inhaalslag natuurlijk, maaien en snoeien zodra de kans er is. Maar de lente begint meestal al eerder. In huis dus. De zonnestralen maken alles lichter. De orchideeën staan weer flink in de knop en sommige laten al trots de eerste bloemen zien. De amaryllis staat fier overeind voor het raam te wachten op het sein om te mogen openbarsten. O, kijk, buiten een pikzwarte merel met een feloranje snavel en zwarte witte ekster.

Inspiratie? Daarvoor hoef je eigenlijk niet zoveel moeite te doen.

Meer berichten