Requiescat In Pace

door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Ik ben een trouwe begraafplaatsbezoeker. Niet alleen in mijn geboortedorp, waar veel familieleden liggen, maar ook in het buitenland waar vaak andersoortige grafmonumenten opgericht worden. Het is prachtig om op een oud kerkhof rond te lopen en de sfeer op je in te laten werken. Rustgevend en voeding gevend aan de spreuk 'Memento Mori'; Gedenk Te Sterven. Niet dat ik daartoe aanstalten wil maken, maar soms is het wel eens goed om bij het leven en de dood stil te staan. Vooral bij het zien van de soms mooie monumentale graven die een kerkhof blijvend tooien. 'Blijvend', zult u zeggen? In Nederland betekent de term 'rust in vrede' in de praktijk dat uw stoffelijke resten na een periode van tien jaar al vogelvrij zijn, vooropgesteld dat er daarna geen grafrechten (huur) meer worden betaald. R.I.P. hangt dan af van de bereidwilligheid van nabestaanden om de beurs te blijven trekken voor uw welverdiende, maar tijdelijke, rustplaats. Daar kwamen vorig jaar de inwoners van Rossum op niet mis te verstane wijze achter. De gemeente Maasdriel was namelijk van plan om op de oude algemene begraafplaats aan de burgemeester van Randwijckstraat de grafrechten voor onbepaalde tijd te laten vervallen zodat de graven op termijn konden worden geruimd.

Sommige grafmonumenten verkeren in slechte staat, maar zijn desondanks voor een groot deel monumentaal te noemen. Een kleine opstand onder de levenden van het dorp brak uit en besmette ook de gemeenteraad die zich nooit met het rijk der doden bemoeit. Het had effect. Het college van burgemeester en wethouders besloot op haar idee terug te komen en laat de graven nu toch ongemoeid. 'Teveel emoties' is de conclusie van de verantwoordelijk wethouder. Ja, dank je de koekoek! Hij moet gedacht hebben dat het voorstel aan de raad slechts een berg dode letters op papier was, maar had niet gerekend op de springlevende tegenstand in het anders zo rustige Rossum.

Dit jaar komt hij met een aangepast voorstel. Het zou de gemeente sieren als zij, als één van de weinige gemeenten in Nederland, de mogelijkheid van eeuwige grafrechten zou uitgeven in de vorm permanente graven die door de bewoners ervan zijn aangekocht. Dus niks ruimen, maar echt rusten in vrede. Zonder dat je knoken op een gegeven moment worden opgegraven om in een knekelkuil terecht te komen, plaats makend voor een verse opvolger in je ondergrondse stek. Je zou je van kwaadheid omdraaien in je gehuurde graf. Eén veel gehoord argument tegen het niet verkopen van een graf is dat er niet genoeg ruimte zou bestaan voor al die graven. Daar zijn enkele levendige tegenargumenten voor aan te dragen. Ten eerste is er weinig ruimte per persoon nodig, hooguit twee vierkante meter. Ten tweede worden steeds meer mensen gecremeerd en die kunnen met nog minder toe. Ten derde is er blijkbaar genoeg grond beschikbaar voor huisvesting van de levenden, dus waarom zuinig gedaan voor de doden? Geef de toekomstige overledenen in ieder geval de keuzemogelijkheid van een gehuurd of een gekocht graf. Dan beloven wij levenden niet langer emotioneel te worden.

Meer berichten