Telefooncameradwazen

door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Het was vroeger maar normaal, de brandweersirene ging af in het dorp en iedereen wist er van: brand! Er kwam dan een stroom op gang van fietsers en automobilisten die achter de brandweerauto aan spoedden om maar niks van het brandende nieuws te hoeven missen. Zelfs al was het midden in de nacht. Ook ik heb me uiteraard wel eens aan dat fenomeen bezondigd tot het stille brandalarm ingevoerd werd. Toen ik een jaar of vijf was, ontspoorde nabij restaurant Treurenburg, net over de Maas bij Hedel, een trein die halverwege het talud van de spoordijk bleef hangen. Ik herinner me de zwarte locomotief nog goed die ik zag toen ik met mijn vader ging kijken. Wij waren net zo goed onderdeel van het rampentoerisme als zo vele anderen. We gingen kijken uit nieuwsgierigheid, niet uit leedvermaak, en vanuit de drijfveer om niets te willen missen.

Met het aanbod van nieuws op het internet van tegenwoordig hoef je niet meer van huis om bovenop het nieuws te zitten. Soms staat een ongeval of brand al binnen een paar minuten op het wereldwijde web. Nieuwe tijden gaan echter gepaard met nieuwe gewoonten, of liever gezegd, nieuwe eigenaardigheden. Zo is het door de komst van de fotograferende en filmende telefoon maar heel gewoon dat bezitters van zo'n wonderapparaat de hele dag fotograferen. Als er geen interessant onderwerp voor de lens komt, munten ze uit in het maken van selfies, de zelfportretten die het doen lijken alsof het onderwerp altijd en eeuwig in een toestand van extreem en totaal geluk verkeert. De sociale media staan er elke dag vol van. Je zou er als zuurpruim bijna depressief van worden. Met dergelijke acties doen die 'fotografen' echter niets verkeerd.

Anders wordt het als structureel en collectief andermans leed wordt gefotografeerd en gefilmd. En hier zit hem nu de kneep. Er kan geen ongeluk gebeuren of het wordt gefilmd. Liever nog gefilmd dan gefotografeerd, want het wint daarmee drastisch aan de broodnodige dramatiek. Soms dringen de telefooncameradwazen door tot aan de plek van een ongeval, om het liefst in close-up al het drama te kunnen filmen.

Het Nederlandse Rode Kruis is dan ook de actie 'Een ongeluk is geen foto of videomoment' gestart om de daders van dergelijke normoverschrijdende gewoonten tot inkeer te laten komen. Soms gaat het zo ver dat tientallen mensen de reanimatie van een man in een restaurant filmen, zoals een paar weken geleden gebeurde in Den Haag. "Ze zijn gewoon aan het filmen terwijl mijn man ligt dood te gaan", riep de verbijsterde en huilende echtgenote van het slachtoffer, waarna een politieagent een einde maakte aan de gênante vertoning.

Het Rode Kruis dringt er bij de mensen op aan hulp te bieden in plaats van de gebeurtenis te filmen of te fotograferen. En als er al voldoende hulp geboden wordt om de foto/film/telefoon discreet in de jaszak te houden.

Kijkt u eens in de spiegel of naar de laatst gemaakte selfie. Zou u als slachtoffer ongegeneerd gefilmd willen worden tijdens uw meest kwetsbare moment van uw leven? Ik weet zeker van niet. Tenzij u er een selfie van wilt maken. Dan mag het, want dan zet u enkel zichzelf voor schut.

Meer berichten
 




Shopbox