Ode aan En Bloc

Door Jelmer aan den Toorn

Waarschuwing vooraf: in dit stukje gaat het vooral weer over wat er in het Rossumse dorpshuis gebeurde en daarnaast staat het vol met lovende woorden. Als u niet geïnteresseerd bent in voorgaande, dan kunt u beter nu afhaken.

Het afgelopen weekend stond in het teken van de afscheidsshows van de bekende close harmony groep En Bloc. Deze groep van zes markante zangers en zangeressen heeft na 17 jaar besloten dat het tijd is om te stoppen. Na vele schitterende en ook uitdagende producties werd nog één keer alles uit de kast gehaald om drie keer op rij een daverende show neer te zetten, met hoogtepunten uit hun muzikale verleden. Ik mocht ze hiervoor verwelkomen in het dorpshuis. Een goed half jaar werd er toegeleefd naar het afgelopen weekend en ik had het geluk om de weg ernaartoe regelmatig live mee te mogen maken. Wat ik in die periode gehoord heb van ze, maakte mij wel duidelijk dat de vele roemende woorden die ik eerder al over En Bloc hoorden niet uit de lucht waren komen vallen. Die kunnen een partijtje zingen hoor!

Buiten de zangkwaliteiten van de groep doen zij niet alleen muzikaal aan close harmony. Ook als groep, samen met alle enthousiaste en hardwerkende vrijwilligers zijn zij ook enorm close en een harmonieus geheel. Ik vind samenwerken aan een gezamenlijk doel altijd mooi, maar ik vond het in de aanloop naar de afscheidsshows uitzonderlijk om te zien hoe dynamisch de hele En Bloc entourage is. Eén team, één taak is een leus die voor deze groep mensen zonder meer waar is. Als één blok staan zij voor wat ze doen.

Aan alle goede dingen komt een eind en dus gaat het boek En Bloc dicht. De drie shows van afgelopen weekend waren inderdaad daverend. Van ingetogen tot uitgelaten, van serieus tot humoristisch, alles kwam aan bod. Ook al had ik al veel van de voorbereidingen gezien, toen het echt tot uitvoering kwam, had ik ook het kippenvel op mijn armen. Ik voelde me toch ook min of meer betrokken bij de productie, al was ik alleen maar degene die er voor zorgde dat ze hun ding in het dorpshuis konden doen.

Ook die samenwerking ging als close harmony. Het was echt enorm prettig om met deze mensen samen iets neer te zetten en dan ga je vanzelf nog meer je best doen, zo simpel is het. Zoals als u kunt lezen heb ik er dus van genoten en aan de reacties die ik links en rechts hoorde uit het publiek, ruim 450 mensen zagen de shows, kon ik wel opmaken dat het weer iets unieks was.

Het is jammer dat En Bloc nu niet meer bestaat. Jammer voor het publiek en zeker jammer voor de hele groep zelf. Jammer, maar een te accepteren keuze. Ik betwijfel trouwens of we van deze zangers en zangeressen nooit meer iets horen, want waar deze deur dicht is gegaan zal er ongetwijfeld weer een andere deur voor hen opengaan.

Eén reactie die ik via-via hoorde, was ook nog wel een rake trouwens. Met het 'verdwijnen' van En Bloc is er wederom iets cultureels verdwenen uit het Rossumse. Die reactie geeft stof tot nadenken. Er zit veel 'slapende' culturele kwaliteit in Rossum, die moet misschien maar weer eens wakker geschud worden. Als er mensen over na gaan denken, ik wil best meedenken hoor!

Meer berichten
 




Shopbox