Logo carillon.nl


Links Jun Duijzer-Dijkhof en haar schoondochter Suzanne Duijzer. Rechts Hanneke van der Stam en haar tweelingzus Lise. Foto's: Marielle Pelle
Links Jun Duijzer-Dijkhof en haar schoondochter Suzanne Duijzer. Rechts Hanneke van der Stam en haar tweelingzus Lise. Foto's: Marielle Pelle

'Ik doe dit uit liefde voor haar'

Op 10 november is het de Dag van de Mantelzorg. Op deze dag worden mantelzorgers in het zonnetje gezet. We gingen op bezoek bij twee vrouwen die mantelzorg verlenen in hun directe omgeving.

door Marielle Pelle

Brakel/Gameren - In Brakel ontmoet ik Suzanne Duijzer (64). Samen met haar man Willem kozen ze ervoor om een mantelzorgwoning te bouwen voor hun (schoon)moeder naast hun eigen woning. Suzanne vertelt dat ze in het verleden geen positieve ervaringen hadden met een verzorgingstehuis, daarom bedachten ze een aantal jaren geleden de oplossing om een mantelzorgwoning naast hun eigen woning te bouwen. "We hebben hier niet mee gewacht totdat mijn schoonmoeder zorgafhankelijk was, maar dit proces al ingezet toen ze zelf nog helder was en hierin mee kon denken." Met elkaar als familie zijn de plannen gemaakt en ook de bouw werd uitgevoerd door een kleinzoon. "Natuurlijk was dat erg spannend", vertelt Suzanne eerlijk. "Maar nu we terug kijken, was het een goede keuze." Haar schoonmoeder woonde vanaf haar trouwen op deze plaats aan de Dwarssteeg. In 1989 verhuisde ze naar het dorp, omdat haar zoon de tuinderij overnam en in de bijbehorende woning ging wonen. In 2013 kwam ze terug en ging ze wonen in deze mantelzorgwoning. Nu mevrouw Duijzer ouder wordt, ze is inmiddels 92 jaar, en veel zaken niet meer kan onthouden, is dit een belangrijke plaats om te wonen. De buurvrouw, Toos, die er in 1989 woonde, woont er nog steeds en op de ochtenden dat mevrouw Duijzer niet naar de dagopvang gaat, gaat ze koffie drinken bij buurvrouw Toos. "Zo vult ook deze buurvrouw een belangrijke rol als mantelzorger", benadrukt Suzanne. Ook de dochters van mevrouw Duijzer nemen allemaal een taak op zich. "Doordat we dit met elkaar verdeeld hebben, dragen we de zorg met elkaar." De verzorging die nodig is wordt gedaan door het team van Buurtzorg en twee dagen per week gaat ze naar de dagopvang. Op de andere dagen heeft ze een plaatsje aan tafel bij haar zoon Willem en schoondochter Suzanne.

Mevrouw Duijzer wil graag zorgen, zoals ze haar hele leven gedaan heeft en wil ook nu nog graag helpen. Tijdens het gesprek vraagt ze elke keer of ze de aardappelen nog moet schillen. Met rust en geduld zegt haar schoondochter elke keer opnieuw dat de aardappels al klaar staan. Dit maakt voor mij duidelijk hoeveel liefde en geduld er nodig is om dagelijks in deze rol als mantelzorger te staan. Ik vraag daarom aan Suzanne wat het haar brengt om deze zorg te dragen. Kordaat antwoordt ze: "Ik vind het fijn dat ik het kan doen. Het is absoluut bewerkelijk en soms een zoektocht om alles te combineren, ook omdat ik zelf ook nog werk. Op die dagen neemt mijn man de zorg over. Maar oma hoort erbij in ons gezin. Als onze volwassen zonen thuis komen, dan missen ze haar als ze niet aan tafel zit. Mijn schoonmoeder is niet veeleisend, ze bromt nooit." Ineens kijkt mevrouw Duijzer vanuit haar gemijmer op en terwijl ik dacht dat het gesprek langs haar heen ging, vraagt ze scherp: "Heb je het nu over mij?" "Ja, ik vertel dat je zo lief bent en nooit bromt." De oude mevrouw Duijzer kijkt me aan en zegt: "Ik hoef toch niets te wensen. Ik zit hier netjes, wat moet je nog meer hebben?" Ze kijkt weer naar buiten en ziet de buurkinderen thuis komen. Terwijl ik afscheid neem, vraagt ze: "Suzanne, moet ik dadelijk de aardappels komen schillen?"

Hanneke en Lise
In Gameren ontmoet ik Hanneke van der Stam (29), samen met haar tweelingzusje Lise. Een ontmoeting met zoveel liefde tussen twee zussen, die hun hele leven al met elkaar verbonden zijn, dat ik proef wat Hanneke zelf uitspreekt: "Ik zie het niet als zorg. Het is geen zorg, ik doe dit uit liefde."

Lise is geboren met een verstandelijke beperking. Doordeweeks woont Lise in een woonvoorziening van Philadelphia in Brakel. Hanneke draagt er samen met haar vader zorg voor dat Lise elk weekend 'thuis' is. Terwijl Hanneke constant oogcontact houdt met Lise, die niet kan praten, zegt ze: "Het is zo heerlijk als de bus op vrijdagmiddag stopt en Lise weer bij ons is." Hanneke, een fulltime management-assistent in het basisonderwijs, zorgt dat ze elke zaterdag beschikbaar is voor Lise. "We vouwen samen de was op, gaan samen boodschappen doen en gaan samen graag wandelen. Of lekker even shoppen, hè Lies? Dat vinden we ook zo leuk." Terwijl Hanneke het vertelt, praat ze liefdevol en blijft Lise aankijken. Lise kan niet praten, maar toch maakt ze alles duidelijk aan haar zus. Door haar aan te kijken en te luisteren, 'verstaat' Hanneke haar. "Ik heb nooit gekozen om deze zorg voor mijn zus te dragen, ze is onderdeel van ons gezin. Als schoolkind ging ik op straat met vriendinnetjes spelen en dan nam ik Lise gewoon mee."

Als ik aan Hanneke vraag wat deze rol als zus en als mantelzorger haar geeft, zie ik ogen die stralen van liefde: "Lise is anders, maar het is voor ons gewoon. Ik vind het heerlijk om te mogen doen. Als ik eten sta te koken en ze staat naast me en ze roert even in de pan, dat gevoel dat ze me dan geeft, dat is zo fijn! Of als we samen boodschappen doen. Natuurlijk moet ik daar heel veel tijd voor uittrekken, maar als Lise dan de kar duwt en op het knopje van de scanner mag drukken, dan voelt Lise zich nuttig. Dat straalt ze uit en dat gevoel is onbetaalbaar. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk, want het vraagt veel geduld. Lise functioneert op de leeftijd van een 4-jarige, dus ook in de supermarkt heb ik soms te dealen met het gedrag van een peuter. Maar als het goed gaat met Lise, gaat het met mij ook goed." Terwijl Lise door oogcontact houvast zoekt bij haar zus, omdat dit gesprek wel erg spannend is, beantwoordt Hanneke haar blik en zegt: "Wij zijn beste vriendinnen, hè Lies?"

Meer berichten