Niet beven maar boksen!

door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Ik heb al bijna tien jaar de ziekte van Parkinson onder de leden. Ik kan ook schrijven dat ik al bijna tien jaar 'lijd' aan parkinson, maar lijden is een subjectief begrip en voor iedereen anders. Wie deze ziekte heeft, maakt in de hersenen niet langer of minder van het stofje dopamine aan dat onder andere zorgt voor een gevoel van geluk en welzijn. De uiterlijke kenmerken van parkinson zijn vooral toenemende spierstijfheid en soms ook het beven van de ledematen en hoofd. Ik heb het 'geluk' van beide symptomen last te hebben. De ziekte gaat gepaard met nog veel meer kleine ongemakken en symptomen, maar die zal ik u besparen.

Parkinson is nog steeds een ongeneeslijke ziekte, maar er zijn verschillende methoden om het proces aanzienlijk te vertragen. Ik gebruik onder meer medicijnen die de spierverstijving verbergen maar de ziekte woedt dan onderhuids gewoon door totdat de medicatie niet meer helpt. Een goede oplossing om de ziekte echt te vertragen is veel lichaamsbeweging en speciaal daarvoor bedachte oefeningen. Nu heb ik altijd een broertje dood gehad aan sport, maar als je in het nauw komt gaat zelfs de grootste stijve hark, ik dus, aan het bewegen. Met behulp van mijn fysiotherapeute kom ik al een heel eind, maar het beven van mijn handen lost er niet door op. Alhoewel ik soms onverwacht tien minuten ervaar waarin ik niet bibber en dat is dan een zalig gevoel. "Zo was het ooit," zegt dan een stemmetje in mijn hoofd.

Er wordt in de parkinsongemeenschap driftig gezocht naar methoden om het leven van de patienten te verbeteren. Een daarvan is, misschien verrassend, boksen. 'Rock Steady Boxing' verovert de wereld en het zorgt dat patienten die er aan mee doen een dagelijks intensief fitnessprogramma volgen waarvan boksen een prominent onderdeel is. Het boksonderdeel is vooral van invloed op het beven dat hierdoor in veruit de meeste gevallen verdwijnt. De fysiotherapeute die mij soepel probeert te houden gaat zo'n programma opzetten en ik kan niet wachten om er aan mee te gaan doen.

Mijn buurman is ook een Nederlander en historicus en schrijver van beroep. Met deze Rotterdammer van 'niet lullen maar poetsen' buurt ik veel en vooral over de Nederlandse en Amerikaanse politiek. Op zijn minst één middag per week drinken we daarbij een pot koffie leeg en delen suggesties over hoe president Trump het beste gewipt kan worden, en dan niet door een porno-actrice. De buurman trekt zich mijn lot regelmatig aan en kwam met het voorstel om, zolang ik nog niet in het boksprogramma zit, een boksbal in zijn kelder op te hangen om alvast te kunnen oefenen. Hij voegde er het volgende aan toe: "We hangen de boksbal aan het plafond, plakken een foto van Trump op de bal en dan maar slaan!" Ik lag dubbel en stemde er gelijk in toe. Goed voor de productie van dopamine en als ik de kans krijg om Trump van zijn troon af te krijgen zal ik het niet nalaten.

Of mij dat met dat boksen gaat lukken, durf ik ernstig te betwijfelen maar het geeft alvast een goed gevoel. Daar kunnen geen tien bibberloze minuten tegen op.

Meer berichten
 




Shopbox