Logo carillon.nl


Wi-Fi!

door Louis van der Sangen

De één zegt 'wiefie' en een ander 'waaifaai'. Het maakt niet uit, want iedereen snapt het. Behalve als je in Engeland vraagt naar de 'wiefie code'.

Ze zeggen weleens iets van de jeugd van tegenwoordig met hun mobieltjes en hun vaak verslaafde mobiele gedrag. Maar een grote groep oudere jeugd, zal ik maar zeggen, kan er ook wat van. Een weekje Engeland met een bus vol met 60- en 70-plussers gaf me een mooie ervaring.

Blije snuitjes keken nog blijer toen ontdekt werd dat onze moderne, bijna splinternieuwe, bus voorzien was van usb-aansluitingen. En toen kwam de steeds terugkerende vraag. Onze Patrick de chauffeur verontschuldigde zich voor het ontbreken van een Wi-Fi in zijn bus. Bij de volgende reis zal volgens mij die Wi-Fi waarschijnlijk wel standaard op de bus zitten. Maakt mij niet uit. Ik heb liever dat onze Patrick dan weer achter het stuur zit. Maar goed, geen waaifaai aan boord nu, kon gelukkig de pret niet drukken. En binnen no-time hingen er laadsnoertjes van boven naar beneden te wiebelen. Voor wat betreft het bereikbaar willen, of zelfs moeten, zijn is er wel heel veel veranderd.

Het heeft zijn voor en nadelen. Het grootste nadeel is toch het niet onafhankelijk kunnen zijn van deze ontwikkeling. Natuurlijk kun je zo'n ding op stil en zelfs helemaal uit zetten. Maar we zijn er mee besmet geraakt en er is geen middel om dat te bestrijden. Behalve als er geen netwerk beschikbaar is. En dan breekt toch de pleuris uit. Geklaag, gemopper en paniek heerst dan. Want we willen het thuisfront niet alleen in ons hart , maar ook voortdurend in ons hand houden en al het nieuws blijven volgen.

Je bent op vakantie even los van alles, toch? Even los van die hectiek, los van de waan van de dag. En als het echt heel heel nodig was, dan lag er nog altijd dat briefje thuis met adres en telefoonnummer van de verblijfplaats. Dat briefje met gegevens ligt er trouwens, gelukkig, telkens ongebruikt.

Ik koester toch die tijden van weleer. Verstoken van al het nieuws van de wereld. Toen kon dat nog. En dat was heel normaal. Eenmaal op de vakantiebestemming toen, daar, met lichte tegenzin, een telefooncel zoeken. En zo'n telefoongesprek ging toen ook soms met het eerst aanvragen van een verbinding en dan teruggebeld worden door de telefoniste wanneer de verbinding tot stand was gekomen. En zo'n gesprek ging zo van: "Goed aangekomen?" "En hoe is het weer?", aan beiden zijden van de lijn. "En doe de groeten aan die en die!" Dat allemaal terwijl je elkaar amper een halve dag of veel minder niet gezien hebt.

Afijn, terug naar mijn reisgezelschap. De waaifaai bleef doorgaans wel de onzichtbare draadloze rode draad. Bij elke tussenstop, overnachting en ons 4-daags verblijf kwam die behoefte steeds naar voren. Als je de luxe hebt van een abonnement en niet afhankelijk bent van een prepaid mobiel speelt die behoefte minder, maar je wilt toch die code, hè! Ik begrijp dan ook wel dat je even met je prepaid graag met je wiefie contact opneemt zoals je in een telefooncel staat. Maar dat lukt ook al niet meer. Foto's, filmpjes en zelfs live verslag van situaties worden via facetime gedeeld.

Het is zoals het is. We kunnen niet meer terug. Maar af en toe...

Meer berichten