Logo carillon.nl


Nooit 'maar een beest'

door Jelmer aan den Toorn

Er gebeurde de afgelopen weken weer genoeg in mijn leventje. Ik zal jullie het merendeel besparen, maar een verdrietige gebeurtenis wil ik wel delen.

Ik moet jullie daarvoor wel even meenemen in mijn leven. Allereerst de samenstelling van mijn huishouden. Ik ben dus een man van 35, die om het weekend zijn drie kinderen om zich heen heeft. Daaromheen werk ik 40 uur in de week als een soort van vraagbaak bij een bedrijf wat iets, overigens heel goed, doet met voertuigvolgsystemen en dan beheer ik ook nog het dorpshuis in Rossum. Ik ben een mensenvriend. Ik heb graag mensen om me heen, maar houd er ook van om wel eens alleen te zijn. Echter ben ik nooit echt alleen, want ik ben namelijk ook een dierenvriend. Ik heb twee hondjes en twee katten.

Althans, dat was zo tot afgelopen donderdag. Toen werd ik gebeld door de dierenambulance. Of ik echt het baasje van Casper was. Casper is dus de kater uit mijn katachtigen-assortiment. Hij was gevonden, helaas levenloos. Meneer was inderdaad al wat langer niet meer aan de achterdeur verschenen, maar zoals een goed kater betaamt was dat wel vaker het geval. Overigens, die uitstapjes kunnen geen ongewenste nestjes opgeleverd hebben hoor, hij was gecastreerd. Afijn, hij was dus gevonden bij mensen in hun tuin. Die dachten nog eventjes dat hij gewoon lag te slapen, dat bleek dus niet het geval te zijn. De ingeschakelde vrijwilligers van de dierenambulance konden niet anders dan concluderen dat Casper dood was en na het uitlezen van zijn chip kwamen ze bij mij terecht.

Dat telefoontje sloeg in als een bom. Er zijn mensen die zullen zeggen: "Het is toch maar een kat." Dat kan, maar dat geldt niet voor mij. Een huisdier is in mijn ogen nooit 'maar een beest'. Een huisdier is veel meer dan dat en als een huisdier doodgaat, wat doorgaans gebeurt als het baasje nog leeft, is dat gewoon ronduit klote. Ik was er dus echt van van slag. Natuurlijk heb ik gelijk mijn kinderen gebeld en vooral de oudste, ook een echte dierenvriend, was erg verdrietig. In het videogesprek dat we hadden heb ik ze laten zien waar ik Casper begraven heb en als ze aankomend weekend weer bij mij zijn gaan we van dat plekje een mooi grafje maken. Zodat ze ook een soort van afscheid van hem hebben en een plekje om af en toe eens aan die gekke, lieve, schele kat te denken. Ook dat hoort bij het leven.

In het dorpshuis werd na vijf weken de verbouwing van de keukens afgerond. Een mooi project, wat met medewerking van een aantal lokale ondernemers en vrijwilligers geresulteerd heeft in twee prachtige up-to-date keukens die weer tientallen jaren mee kunnen. Het voldoet allemaal weer aan de eisen van deze tijd en de ruimtes zijn efficiënter ingericht waardoor we nog gestroomlijnder en prettiger kunnen werken. Natuurlijk is het even wennen, vooral aan het schoonmaken van roestvrij staal, maar na vijf weken roeien met verbouwingsriemen denk ik dat het snel zal wennen. Het voelt als een soort van nieuwe start, waarvan de gasten van het dorpshuis ongetwijfeld ook zullen profiteren. Win-win dus.

Meer berichten