Een afgang

door Robert Goesten, Michigan, U.S.A.

Toen ik nog maar een ukkie was, leerde ik het volgende vrolijke versje: "Het regent, het regent, de pannen worden nat. Er kwamen twee soldaatjes aan, die vielen op hun gat!" Als u van mijn leeftijd bent of misschien iets jonger dan herinnert u zich die woorden vast ook nog wel. Misschien neuriet u op dit moment zelfs de melodie. Een leuk versje voor kinderen, maar er spreekt maar weinig respect uit voor het vak van soldaat. Toen ik nog op de middelbare school zat wilde ik ook in het leger. Het vak van commanderend officier leek me wel wat. In dezelfde tijd werd ik echter gekeurd voor de militaire dienstplicht en werd ik helaas afgekeurd. Of dat was omdat ik twee linkerknieën had of omdat ik aan het eind van de dag, ondanks dat ik mijn vinger in een emmer koud water hield, geen flesje plas kon produceren, zal ik helaas nooit weten. De droom was echter uiteengespat als een hard opgeblazen ballon op een speldenkussen. Misschien maar goed want met mijn lengte van bijna twee meter hadden ze me misschien wel in twee stukken gezaagd om op twee verschillende duikboten te kunnen dienen. In die jaren zeventig getuigde het overigens niet van veel ambitie als je graag het leger in wilde. "Als je niks kunt, kun je altijd nog het leger in" was een veel gehoord gezegde. Dat is tegenwoordig gelukkig anders. Sinds de dienstplicht is afgeschaft heeft Nederland een relatief klein beroepsleger met goed gemotiveerde mannen en vrouwen die hun uniform met gepaste trots dragen. Ze worden regelmatig voor missies naar oorlogsgebieden gestuurd onder het motto van een 'vredesmissie'.

Die missies en het oefenen daarvoor, de dagelijkse taak van de beroepsmilitair, kosten veel geld en het is nog niet zo lang geleden dat Jan en Marie Soldaat tijdens die oefeningen niet eens voldoende munitie hadden en zich moesten bedienen met de termen 'pief, paf en poef'. Dat klinkt misschien hilarisch, maar het is waar! Ook werden tanks en voertuigen verkocht om geld te besparen. De economische wind waait echter weer uit het zuiden dus er zijn weer voldoende kogels en materieel beschikbaar. Als de wiedeweerga aan de slag dus, zou je denken. Nee, niet zo snel, want er gaan Nederlandse militairen naar het frisse Noorwegen om te oefenen in ruige omstandigheden. Dat doen zij overigens al tientallen jaren. Niks aan de hand, zou je dus zeggen. Ware het niet zo dat defensie 'vergeten' was om winterkleding voor onze dappere jongens en meisjes te bestellen. Ze hadden er geen erg in dat het nog wel eens koud zou kunnen worden in het Hoge Noorden. Een kind kan de was doen, maar die bevriest daar onherroepelijk. Geen nood, zeggen de commanderende politici vervolgens, we geven de militaire dienders ieder duizend euro om zelf warme kleding voor onder hun uniform te kopen...

Wat een afgang voor dat ministerie. Misschien is het goed om minstens twee verantwoordelijken voor deze misser mee op de koude oefenmissie te sturen onder het zingen van het volgende versje, waarvan u nu de melodie ongetwijfeld weer kent: "Het sneeuwt, het sneeuwt, het vriest hier dat 'k verrek. Er kwamen toen twee sufferds aan, die vielen op hun bek."

Meer berichten
 




Shopbox